I CKN 908/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 908/98

POSTANOWIENIE

Dnia 16 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSN - Marek Sychowicz

Sędziowie:

SN - Kazimierz Zawada (spraw.)

SN - Henryk Pietrzkowski

Protokolant: Anna Matura

po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2000 r.

na rozprawie sprawy z urzędu

o przyjęcie do szpitala W. C.

bez jego zgody

z udziałem R. C.

na skutek kasacji uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 21 maja 1998 r. sygn. akt VI Ca […]

p o s t a n a w i a:

oddalić kasację.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 1998 r. Sąd Rejonowy w W. stwierdził,

iż zostały spełnione przesłanki do przyjęcia W. C. do szpitala psychiatrycznego.

Sąd ten ustalił następujący stan faktyczny:

W. C. przez wiele lat nadużywał alkoholu. Pod jego wpływem był

agresywny. Od około roku stał się też zazdrosny o żonę. Wielokrotnie groził jej

pobiciem, a nawet zabiciem. W październiku 1997 r. zdemolował dom.

Od 12 października

1997

r.

przebywał

w

szpitalu

psychiatrycznym.

Dnia 5 grudnia cofnął zgodę na dalsze leczenie szpitalne. Z opinii biegłego,

zgodnej z rozpoznaniem lekarzy prowadzących W. C., wynika, że cierpi on

na zespół urojeniowy, który jest chorobą psychiczną. Jego zachowanie

wynikające z tej choroby stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia żony.

W ocenie Sądu Rejonowego ustalony stan faktyczny dawał podstawy

do stwierdzenia istnienia w sprawie przesłanek przewidzianych w art. 23 pkt. 1

ustawy z 19 marca 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. nr 111,

poz. 535 ze zm.), uzasadniających hospitalizację uczestnika w szpitalu

psychiatrycznym, mimo braku jego zgody.

Apelacja uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego została oddalona

przez Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 21 maja 1998 r. Sąd Wojewódzki

nie podzielił zarzutu uczestnika o nieważności postępowania. Wskazał

mianowicie,

że

jego

pełnomocnik

procesowy,

mimo

wypowiedzenia

pełnomocnictwa, obowiązany był działać jeszcze przez dwa tygodnie (art. 94

§ 2 k.p.c.). W odniesieniu zaś do pozostałych zarzutów apelacji stwierdził,

iż stanowią one nieuzasadnioną polemikę z prawidłowo dokonanymi

ustaleniami Sądu Rejonowego.

W

skardze

kasacyjnej

uczestnik

zarzucił

postanowieniu

Sądu

Wojewódzkiego naruszenie art. 217 § 1 i 2, art. 5 i art. 525 k.p.c. oraz art. 2,

3,18, 23 ust. 1, art. 24 ust. 2 w zw. z art. 28, 33, 34 i 36 ustawy z 19 marca

1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Założeniem postępowania kasacyjnego jest kontrola prawidłowości

zastosowania prawa przez sąd drugiej instancji (zob. art. 392 § 1, art. 3931,

art. 39311 k.p.c.); przy czym rozpoznanie sprawy przez Sąd Najwyższy odbywa

się w zasadzie jedynie w granicach wyznaczonych przez zakres zaskarżenia

i podstawy skargi kasacyjnej (art. 39311 k.p.c.).

Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż

uzasadnienie podniesionych w niej zarzutów opiera się na przytoczonej przez

uczestnika własnej wersji zdarzeń,

nie mającej uzasadnienia w zebranym

materiale dowodowym. Ponadto należy zaznaczyć, iż w takich sprawach, jak

niniejsza, sąd z urzędu podejmuje niezbędne działania dla ochrony interesów

osoby kierowanej na leczenie. W aktach brak danych wskazujących na to, aby

Sądy rozpoznające niniejszą sprawę dopuściły się uchybień uszczuplających

zakres gwarantowanej uczestnikowi ochrony.

Z przytoczonych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 39312 w zw.

z art. 13 § 2 k.p.c.).

aw

db