I CKN 685/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 685/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 maja 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN – Krzysztof Kołakowski (spraw.)

Sędziowie:

SN – Zbigniew Kwaśniewski

SN – Barbara Myszka

Protokolant: Ewa Krentzel

po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2000 r.

na rozprawie sprawy

z powództwa M. P.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń […] S.A. w W.

o zapłatę

na skutek kasacji pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 2 grudnia 1997 r., sygn. akt I ACa […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu pozwanego Towarzystwa od wyroku Sądu

Apelacyjnego w części oddalającej jego apelację oparta została na części

pierwszej z podstaw z art. 3931 kpc, „tj. na naruszeniu art. 361 k.c. i art. 481

k.c.” W uzasadnieniu wskazano, że jakkolwiek „bezspornym jest, iż pozwany

obowiązany jest do naprawienia szkody będącej następstwem wypadku

komunikacyjnego”, to jednak długim okresie przyjętym za podstawę wyliczenia

szkody przez powoda, powód – mimo niewątpliwej niezdolności do pracy mógł podjąć działania minimalizujące szkodę. „Można było sprzedać m. in.

wrak pojazdu by spłacić (spłacać) kredyt, można było zatrudnić pracownika by

prowadził działalność itp.” Wbrew istniejącym w sprawie ustaleniom Sąd

przyjął „odmiennie datę wymagalności roszczeń powoda”, pominął także

prawidłowe ustalenia pozwanego co do utraconych przez powoda dochodów.

W konkluzji wniesiono o zmianę zaskarżonego orzeczenia oraz wyroku

Sądu pierwszej instancji i oddalenie powództwa.

Sąd Najwyższy oddalił tę kasację, gdyż nie jest ona oparta na

„usprawiedliwionej” podstawie (art. 39312 kpc).

Przede wszystkim – odniesienie się do powołanej podstawy kasacji jest

istotnie utrudnione już z tego względu, że nie wskazano, w jakiej z – w zasadzie

– rozłącznie alternatywnych form miało dojść do naruszenia wymienionych

przepisów prawa materialnego. Tymczasem zarówno Sąd Najwyższy, jak

i komentatorzy, wielokrotnie już wskazywali, że nie jest rzeczą Sądu

kasacyjnego poszukiwanie pominiętych przez skarżącego podstaw kasacyjnych

lub ich uzupełnianie samodzielnym rozważaniem, czy przy wyrokowaniu

w sprawie przez Sąd drugiej instancji mogło mieć miejsce błędne zastosowanie

nieodpowiedniego przepisu prawa, czy też właściwemu w okolicznościach

sprawy przepisowi została nadana w toku jego wykładni treść z niego

w rzeczywistości nie wynikająca.

W istocie jednak, to oczywiste uchybienie skarżącego pozostaje o tyle bez

szczególnego znaczenia, gdyż wywody zawarte w treści uzasadnienia kasacji

wskazują, iż w rzeczywistości pod pozorem pierwszej z podstaw skarżący

podnosi nowe okoliczności faktyczne, kwestionuje udowodnienie części

roszczenia oraz prawdziwość jednego z ustaleń Sądu Apelacyjnego, a także

wadliwe ustalenie daty wymagalności roszczenia i pominiecie „ustaleń”

pozwanego co do wysokości szkody.

Wszystkie te zarzuty i twierdzenia faktyczne odnoszą się – nie do

wykładni, czy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego – a do

rzekomych niedostatków wyjaśnienia lub pominięcia okoliczności faktycznych,

mogących przemawiać za możliwością poczynienia innych ustaleń faktycznych

niż te, które stanowiły podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku Sądu

Apelacyjnego.

Ponieważ kasacji nie oparto na drugiej z podstaw z art. 393 1 kpc,

niemożliwe jest odniesienie się do tak wywiedzionych kwestii, gdyż stosownie

do brzmienia art. 39315 kpc Sąd Najwyższy „w tym wypadku jest związany

stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku”.

Ubocznie więc jedynie stwierdzić należy, że nie niewykazanie hipotetycznie

podnoszonych okoliczności co do zaniechania przez powoda obowiązku

niepowiększania szkody obciążać może jedynie stronę pozwaną, zgodnie

z regułami dowodzenia wynikającymi z obecnej redakcji art. 3 kpc.

W żadnym jednak razie kwestie natury faktycznej nie mogą wypełnić

podstawy naruszenia prawa materialnego przez Sąd drugiej instancji. Nie jest

bowiem dopuszczalne mieszanie wyraźnie odrębnych podstaw kasacji

i pomijanie, że podstawę wniosku kasacyjnego o wydanie orzeczenia

reformatoryjnego stanowić może wyłącznie wykazanie naruszenia prawa

materialnego, nie zaś zarzuty natury procesowej (art. 39315 kpc).

aw

er