I CKN 622/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 622/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 czerwca 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN – Antoni Górski (spraw.)

Sędziowie:

SN – Zbigniew Kwaśniewski

SN – Mirosława Wysocka

Protokolant: Ewa Krentzel

po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2000 r.

na rozprawie sprawy

z powództwa Syndyka masy upadłości A. Ś.

właściciela Przedsiębiorstwa […] w W.

przeciwko […] „E.” w W.

o zapłatę

na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 2 października 1997 r., sygn. akt I ACr […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Powód wnosił o zasądzenie od pozwanego 72.148,52 zł tytułem zapłaty

ceny za sprzedane mu towary.

Sąd Wojewódzki w W. wyrokiem z 15 kwietnia 1996 r. uwzględnił

powództwo, przyjmując na podstawie dołączonych do akt faktur i dowodów

„Wz”, iż pozwany pobrał od powoda towary o wartości dochodzonej pozwem,

a zatem powinien uiścić mu ich cenę.

Na skutek rewizji pozwanego od tego orzeczenia Sąd Apelacyjny w […]

wyrokiem z 2 października 1997 r. zmienił je i oddalił powództwo, obciążając

jednocześnie powoda kosztami procesu. Sąd ten zakwestionował przyjętą

przez Sąd I-ej instancji kwalifikację prawną faktu pobrania od powoda

przez pozwanego towarów o wartości dochodzonej pozwem, jako ich sprzedaży.

W ocenie Sądu Apelacyjnego obrót tymi towarami dokonywał się na podstawie

kontraktu nr […] zawartego 25 września 1991 r. w R. przez strony niniejszego

procesu oraz Łotewsko-Amerykańskie przedsiębiorstwo I. […]. Celem tego

kontraktu było utworzenie przez jego sygnatariuszy Spółki działającej na terenie

Łotwy. Towary przeznaczone do dostaw na Łotwę miał dostarczać powód,

a strona

pozwana

miała

„prowadzić

badanie

rynku

i

marketing”

oraz organizować realizację wytworzonej produkcji i innych towarów”.

Powód przekazał pozwanemu towary w ramach tego kontraktu, a ten

wyekspediował je do kontrahenta łotewskiego. W takim razie nie sposób jest

utrzymywać, że strony zawarły umowę sprzedaży, w ramach której pozwany

powinien zapłacić powodowi ich cenę. Dlatego też zaskarżony wyrok podlegał

zmianie przez oddalenie powództwa jako bezpodstawnego.

Orzeczenie Sądu Apelacyjnego zaskarżył pełnomocnik powoda kasacją

zarzucając błędną interpretację art. 535 kc i niesłuszne stwierdzenie braku

podstaw jego zastosowania do łączącego strony stosunku prawnego. Wnosił o

zmianę skarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa, ewentualnie

o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie podstawową kwestią do rozstrzygnięcia jest, czy powód

dostarczył pozwanemu towary w ramach dwustronnej umowy, czy też w ramach

wspomnianego trójstronnego kontraktu nr […]. Wbrew zastrzeżeniom kasacji

stwierdzić należy, iż ocena Sądu Apelacyjnego, że była to realizacja tego

kontraktu, jest prawidłowa. Przekonuje o tym zarówno formalne powołanie się

w wystawionych przez powoda fakturach na ten kontrakt, jak i okoliczność, że

pozwany przesłał je do kontrahenta łotewskiego. Niesolidność tamtego

zagranicznego partnera spowodowała, że nie rozliczył się on ze swoimi

wspólnikami zgodnie z ustalonymi w kontrakcie zasadami, przez co

niewątpliwie powód poniósł szkodę. Nie może jednak przerzucać ryzyka swojej

działalności na stronę pozwaną, która pośredniczyła w dostawie towarów za

granicę. Sąd Apelacyjny słusznie więc uznał, że strony niniejszego sporu nie

łączyła umowa sprzedaży na będące przedmiotem obrotu towary, a zatem

roszczenie powoda o zapłatę ich ceny zgłoszone do pozwanego jest

bezpodstawne.

Oznacza to, iż zarzut kasacji naruszenia art. 535 kc przez niezastosowanie tego

przepisu jest chybiony, co czyni nieusprawiedliwioną kasację, opartą w całości

na konstrukcji tego zarzutu.

Dlatego też kasacja podlegała oddaleniu na mocy art. 393 12 kpc, jako

niezasadna.

aw

er