I CKN 58/96 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 58/96

POSTANOWIENIE

Dnia 29 stycznia 1997 r.

Sąd Najwyższy, Izba Cywilna,

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSN J. Gudowski (spraw.)

Sędziowie:

SN E. Skowrońska-Bocian

SN Z. Świeboda

Protokolant: I. Pawlata

po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 1997 r. na rozprawie

sprawy z wniosku J. A.

z udziałem W. K. i G. K.

o stwierdzenie nabycia spadku po B. J. K.

na skutek kasacji wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w O.

z dnia 5 września 1996 r., sygn. akt I Cr […]

postanawia:

oddalić

kasację.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 marca 1996 r. stwierdził nabycie spadku po B. K.

zmarłym w dniu 19 marca 1995 r. w O., i tam stale ostatnio zamieszkałym,

na podstawie ustawy przez bratanków G. K. i W. K. po połowie. Zarazem Sąd

uznał za nieważny testament szczególny spadkodawcy sporządzony w dniu 17 marca

1995 r., mocą którego spadkobiercą miałby zostać wnioskodawca J. A., albowiem

wszystkie osoby będące świadkami tego testamentu, a nawet mogące nimi być tylko

hipotetycznie, są niewidome, co - na podstawie art. 956 k.c. - pozbawia ich zdolność

pełnienia roli świadka testamentu. Fakt ten Sąd Rejonowy ustalił na podstawie

oświadczenia złożonego przez wnioskodawcę, potwierdzonego przezeń w trakcie

przesłuchania, jak też na podstawie zeznań świadków

Rewizję wnioskodawcy od tego postanowienia Sąd Wojewódzki w O. postanowieniem z dnia 5 września 1996 r. - oddalił. Sąd II instancji podzielił ustalenia

i wnioski Sądu Rejonowego, zwłaszcza ze wnioskodawca, także w rewizji, przyznał, że

co najmniej jeden z domniemanych świadków testamentu A. G. jest niewidomy.

Kasacja wnioskodawcy została oparta na podstawie drugiej z art. 3931 k.p.c.

Zdaniem skarżącego Sąd meriti nie mógł ustalić, że świadkowie są niewidomi bez

zasięgnięcia opinii biegłego lekarza, a tym samym naruszył przepis art. 278 § 1

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z zeznań świadków, a także z zeznań i oświadczeń składanych przez wnioskodawcę, również w rewizji, wynika w sposób jednoznaczny, że osoby uczestniczące

przy sporządzaniu testamentu szczególnego - wskazanego jako podstawa dziedziczenia po B. K. - są niewidome. W tej sytuacji zarzut postawiony w kasacji, wytykający

zaniechanie przez sąd przeprowadzenia dowodu z biegłego okulisty, nie może być

uznany za uzasadniony, zwłaszcza że wniosek w tym przedmiocie nie był w trakcie

postępowania składany. Brak takiego wniosku jest zresztą zupełnie zrozumiały,

gdyby bowiem został postawiony, zmierzałby w istocie do wykazania okoliczności,

która - jako bezsporna - nie była przedmiotem żadnych kontrowersji.

Stwierdziwszy zatem, że nie może być podstawą kasacji zarzut zaniechania

przeprowadzenia dowodu, jeżeli wniosek o jego dopuszczenie nie został w trakcie

postępowania złożony, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39312 k.p.c. w związku

z art. 11 ust.3 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania

cywilnego ... (Dz.U. Nr 43, poz.189) -ja k w sentencji.

aw