I CKN 238/99 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 238/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 sierpnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

del.

SSN

Elżbieta Skowrońska-Bocian (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN

Marek Sychowicz

SSA

Jan Górowski

Protokolant Ewa Krentzel

w sprawie z powództwa F. S.

przeciwko J. i K. małżonkom K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2001 r.

na rozprawie

kasacji pozwanych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O.

z dnia 10 marca 1998 r., sygn. akt I Ca …/98,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w O. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 marca 1998 r. Sąd Wojewódzki w O. na skutek apelacji

powódki F. S. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 23 kwietnia 1997 r.

i

zasądził na rzecz powódki od pozwanych J. i K. małż. K. kwotę 8.483,84 zł z

odsetkami.

Sąd pierwszej instancji oddalając powództwo ustalił, że pomiędzy stronami

doszło do zawarcia nieformalnej umowy darowizny z elementami dożywocia,

w wykonaniu której powódka darowała pozwanym, u których zamieszkiwała,

dochodzoną pozwem kwotę. Wprawdzie później powódka wyprowadziła się od

pozwanych, jednak nie wystąpiły okoliczności, które możnaby ocenić w kategoriach

rażącej niewdzięczności i które uzasadniałyby odwołanie wykonanej darowizny.

Sąd drugiej instancji wskazał, że podstawę odpowiedzialności pozwanych

stanowi art. 415 k.c. , gdyż postępowanie pozwanych było wadliwe w sensie

obiektywnym i subiektywnym, a w sprawie nie znajduje zastosowania art. 405 k.c.

Kasacja pozwanych oparta została na pierwszej podstawie kasacyjnej.

Skarżący wskazują naruszenie art. 415 k.c. przez jego błędne zastosowanie.

W odpowiedzi na kasację powódka wniosła o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna. Powołany przez Sąd drugiej

instancji jako podstawa rozstrzygnięcia art. 415 k.c. może znaleźć zastosowanie,

gdy zostaną spełnione określone przesłanki: zostanie wykazana szkoda, zawinione

zachowanie się określonego podmiotu i normalny związek przyczynowy pomiędzy

tym zachowaniem się a powstałą szkodą. Żadna z tych przesłanek nie została

wykazana w rozpoznawanej sprawie. Trudno nawet mówić o istnieniu szkody po

stronie powódki w sytuacji, gdy zmniejszenie się majątku nastąpiło w wyniku jej

własnych, dobrowolnych działań. Błędne motywy, którymi powódka kierowała się

przekazując pozwanym określone kwoty nie mogą przesądzać o istnieniu szkody.

Już to stanowi wystarczającą przyczynę, aby uznać, że kasacja oparta

została na usprawiedliwionych podstawach, a art. 415 k.c.

został błędnie

zastosowany. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39313 § 1

k.p.c.).

er