I CKN 1395/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 1395/98

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z wniosku […] Banku […] w O.

przy uczestnictwie: Banku […] w C., J. i A. Z. małż. L.

o wpis w księdze wieczystej Kw nr […] hipoteki,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2001 r.,

na skutek kasacji uczestniczki postępowania M. J. D.

od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 17 czerwca 1997 r., sygn. akt V Ca […],

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 marca 1997 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił

apelację A. Z. L. od postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 16 października

1996 r.

W kasacji A. Z. L. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego

i wnosiła

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

oraz

postanowienia

Sądu Rejonowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie (art. 393-3 k.p.c.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu

Najwyższego dla zachowania formy kasacji nie jest wystarczające ograniczenie

się do powołania przepisu art. 393-1 k.p.c., ale konieczne jest także uzasadnienie

podnoszonej podstawy kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy – oznaczone

numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały naruszone, na czym to

naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym

razie ocena zasadności kasacji nie jest w ogóle możliwa, samo zaś pismo

pozostaje tylko namiastką środka odwoławczego (zob. np. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114,

z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96, z dnia

26 marca 1997 r., II CKN 63/97, OSNC 1997, nr 9, poz. 129, z dnia 10 stycznia

1997 r., II CKN 21/96, OSNC 1997, nr 5, poz. 61).

Kasacja wniesiona przez pełnomocnika skarżącej określonych wyżej

warunków nie spełnia. Jej podstawy ograniczają się do ogólnego zarzutu

naruszenia prawa materialnego. Uzasadnienie zaś zawiera ogólny

zarzut, że

wpisu do księgi wieczystej dokonano w sposób błędny, naruszający przepisy

z zakresu ustawowej wspólności majątkowej. Ustawodawca, wprowadzając

przymus adwokacko-radcowski (art. 393-2 § 1 k.p.c.), postawił kasacji wysokie

wymagania formalne; wśród tych wymagań jest, jak już wyżej wspomniano,

prawidłowe przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie. Sąd Najwyższy –

działając jako sąd kasacyjny – nie może wyręczać stron oraz nie jest uprawniony

do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też stawiania hipotez

co do tego, jakiego aktu prawnego (przepisu) dotyczy podstawa kasacji. Dlatego

też tak sporządzoną kasację należało odrzucić.

Z tych względów, na podstawie art. 393-5 orzeczono jak w sentencji.

aw

er