I CKN 1305/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 1305/98

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa B. G.

przeciwko A. G.

o rozwód,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2001 r.,

na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt I ACa […],

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Powódka zarzuciła w kasacji, że wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 20 maja

1998 r.. został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, wskutek czego

została ona pozbawiona możliwości obrony swych praw. Nie określiła jednak bliżej

naruszonych jej zdaniem przepisów (norm) postępowania; wymieniła tylko art. 393 1

pkt 2 k.p.c., wskazujący ogólnie na możliwość oparcia kasacji na podstawie

naruszenia przepisów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia

17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, której nadano moc zasady prawnej, art. 393

k.p.c. ma zastosowanie na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r.

o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie

rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. nr 48, poz. 554)

także do kasacji od orzeczeń sądów drugiej instancji, wydanych przed 1 lipca

2000 r. Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie nie narusza

w sposób oczywisty prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne ani nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów - a kasacja jest oczywiście bezzasadna (§1). W myśl art. 3937 k.p.c.,

o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania Sąd Najwyższy orzeka na posiedzeniu

niejawnym w składzie jednego sędziego (§1). W tym samym składzie Sąd

Najwyższy może także odrzucić kasację, gdy ulegała ona odrzuceniu przez sąd

drugiej instancji (§2). Odrzucenie kasacji od orzeczenia sądu drugiej instancji

wydanego przed 1 lipca 2000 r. może nastąpić oczywiście tylko z przyczyn

przewidzianych w prawie obowiązującym przed wymienioną datą. Jednym

z przepisów miarodajnych w tym względzie jest art. 393 3 k.p.c. w pierwotnym

brzmieniu.

Otóż przepis ten wymaga przytoczenia w kasacji podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia (art. 3933 k.p.c.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno

zawierać wskazanie naruszenia przez sąd drugiej instancji określonych przepisów

prawa.

W

uzasadnieniu

zaś

podstaw

kasacyjnych

należy

wskazanie

to

umotywować. Nie uczynienie zadość tak rozumianemu wymaganiu przytoczenia

i uzasadnienia podstaw kasacyjnych uniemożliwia ocenę zasadności kasacji.

Dlatego kasacja, która nie spełnia powyższego wymagania podlega odrzuceniu

(por. np. post. SN z 7 stycznia 1997 r., I CZ 22/96, OSN 1997/4, poz. 46; post. SN

z 10 stycznia 1997 r., II CKN 21/96, OSN 1997/5, poz. 61; post. SN z 7 kwietnia

1997 r., III CKN 29/97, OSN 1997/6-7, poz. 96; post. SN z 11 marca 1997 r.,

III CKN 13/97, OSN 1997/8, poz. 114).

Treść zarzutów kasacyjnych przytoczonych przez powódkę świadczy

jednoznacznie o tym, że wniesiona przez nią kasacja nie określa należycie, tj. tak

jak tego wymaga art. 3933 k.p.c., podstaw kasacyjnych. Dlatego należało ją

odrzucić.

aw

jb.