I CKN 1113/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 1113/98

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN – Stanisław Dąbrowski

Sędziowie:

SN – Iwona Koper (spraw.)

SN – Marek Sychowicz

Protokolant: Ewa Krentzel

po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2000 r.

na rozprawie spawy

z powództwa małoletniej J. D. działającej przez matkę B. D.

przeciwko Miastu i Gminie K.

o zapłatę

na skutek kasacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 2 lipca 1998 r., sygn. akt IV Ca […]

oddala kasację i zasądza na rzecz powódki od strony pozwanej

koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 1000 (jeden tysiąc) zł.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 lipca 1998 r. Sąd Wojewódzki w R. oddalił apelację

strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 lutego 1998 r.

zasądzającego od Miasta i Gminy K. na rzecz powódki małoletniej J. D.

kwotę 12.000,0 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 marca 1997 r. z tytułu

zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej powódka doznała na skutek urazu oka

w prowadzonym

przez

pozwaną

przedszkolu

oraz

ustalającym

odpowiedzialność pozwanej za przyszłe szkody związane z wypadkiem.

W przyjętych za jego podstawę ustaleniach zgodnie ze stanowiskiem sądu

pierwszej instancji przyjął, że powódka licząca wówczas trzy lata doznała

w dniu 10 października 1994 r. podczas pobytu w przedszkolu, w czasie zabawy

i na skutek popchnięcia przez inne dziecko ukłucia lalką w prawe oko,

co spowodowało podwichnięcie soczewki. W styczniu 1996 r. przeszła

w związku z tym operację usunięcia soczewki z implantacją i umocowaniem

sztucznej soczewki prawego oka. Spowodowało to odzyskanie widzenia w oku

lecz ostrość widzenia w nim pozostaje słabsza niż w oku zdrowym i nie ma

możliwości, by oko powróciło do takiej funkcjonalności jak przed urazem.

Powódka musi pozostawać pod kontrolą lekarza okulisty i nosić okulary.

Sąd Wojewódzki podzielił również ocenę Sądu Rejonowego co do charakteru

zdarzenia, które było źródłem urazu jako wypadku losowego niezawinionego

przez opiekę przedszkolną oraz podstawy prawnej uwzględnienia powództwa

w postaci art. 419 kc w zw. z art. 445 § 1 kc.

Za nieuzasadniony uznał skierowany przeciwko podstawie faktycznej

zaskarżonego wyroku, chociaż sformułowany jako odnoszący się do naruszenia

prawa materialnego - art. 419 kc, zarzut apelacji błędnego przyjęcia przez sąd

pierwszej instancji, że szkoda została wyrządzona w przedszkolu i w związku

z tym między wykonywaniem czynności przez pracowników strony pozwanej

a szkodą istnieje związek przyczynowy.

Do zarzutu tego nawiązuje obecnie pozwana w kasacji wniesionej od

wyroku Sądu Wojewódzkiego, której brzmienie niemalże w całości odpowiada

jej apelacji. Z powołaniem się na podstawę z art. 3931 pkt 1 zarzuca w niej

skarżący naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności przepisu art. 419 kc i art. 420 § 1

kc poprzez przyjęcie, iż szkoda w postaci urazu oka małoletniej powódki została

wyrządzona w przedszkolu nr […] przez funkcjonariuszy samorządu

terytorialnego,

będących

pracownikami

pozwanej

i

miedzy

szkodą

a wykonywaniem powierzonych tym funkcjonariuszom czynności istnieje

normalny związek przyczynowy, podczas gdy powódka doznała urazu oka

w innych okolicznościach, nie mających związku z przedszkolem.

Kasacja formułuje wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania oraz

zasądzenie kosztów procesu.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Ocena związku przyczynowego należy do kwestii prawnych i podlega

kontroli kasacyjnej w ramach podstawy z art. 3931 pkt 1 kpc (vide wyrok Sądu

Najwyższego z 25 kwietnia 1997 r., I CKN 60/97 nie publ.).

Kasacja kwestionuje tę ocenę w oparciu o właściwą podstawę naruszenia

prawa materialnego lecz zarzucane w niej uchybienia, wskazanym w petitum

przepisom, lokuje w sferze faktycznej a nie prawnej zaskarżonego wyroku. Jako

niezgodne z treścią dowodów przedstawia ustalenia co do okoliczności doznania

przez małoletnią powódkę urazu oka podczas pobytu w przedszkolu i w oparciu

o własną ocenę dowodów konstruuje hipotetyczny stan faktyczny sprawy,

wyciągając z niego odmienne niż sąd wnioski co do sposobu jej rozstrzygnięcia.

Przy braku jednakże w kasacji adekwatnych zarzutów wywodzących się

z drugiej ustawowej podstawy nakierowanych na wykazanie, że błędne

w przekonaniu kasatora ustalenia są wynikiem naruszenia przez Sąd

Wojewódzki przy ich dokonywaniu przepisów procesowych, pozostają one poza

zakresem kontroli kasacyjnej, co przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia sprawy

stan faktyczny kwalifikuje jako ustalony w sposób niewątpliwy.

W tym stanie rzeczy, gdy autor kasacji z pominięciem istoty

sformułowanych w niej zarzutów, polegającej na przeciwstawieniu prawa

wadliwie przez sąd wyłożonego i zastosowanego prawidłowej - wedle

stanowiska skarżącego - jego wykładni i subsumcji, nie przytacza żadnej

argumentacji wspierającej wskazaną w kasacji podstawę w takim właśnie jej

rozumieniu, nie może ona odnieść postulowanego wnioskami skutku. Jako

pozbawiona usprawiedliwionych podstaw kasacja podlega oddaleniu stosownie

do art. 39312 kpc. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje

oparcie w przepisach art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 i art. 393 19 kpc oraz § 7

i § 15 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia

1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności

radców prawnych (Dz.U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.).

aw

jb.