I CKN 1097/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 1097/98

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

Protokolant Ewa Krentzel

w sprawie z wniosku S. C.

przy uczestnictwie M. C.

o podział majątku dorobkowego

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na rozprawie w dniu 14 lutego 2001 r.

kasacji uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 5 maja 1998 r., sygn. akt V Ca […],

oddala kasację.

Sygn. akt I CKN 1097/98

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 maja 1998 r. Sąd Wojewódzki w W. zmienił

postanowienie sądu pierwszej instancji dokonujące podziału majątku wspólnego

wnioskodawcy S. C. i uczestniczki postępowania M. C. w ten tylko sposób, że

kwotę 56.261 zł zasądzoną od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy tytułem

wyrównania jego udziału w majątku wspólnym, rozłożoną na dziesięć rocznych rat

w wysokości po 5.626,10 zł, rozłożył na pięć rocznych rat w wysokości

po 11.626,10 zł, a w pozostałej części oddalił apelację wnioskodawcy.

Podstawę

kasacji

uczestniczki

postępowania

od

wymienionego

postanowienia stanowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię

przepisu art. 212 § 3 k.c. i naruszenie przepisu art. 386 § 6 zd. pierwsze k.p.c.

przez nieuwzględnienie wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych

w uzasadnieniu postanowienia uprzednio wydanego w sprawie przez sąd drugiej

instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie

sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w W. do ponownego rozpoznania albo o zmianę

tego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie apelacji

wnioskodawcy w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 października 1996 r.,

uchylającym postanowienie sądu pierwszej instancji i przekazującym mu sprawę

do ponownego rozpoznania, Sąd Wojewódzki zalecił rozważenie rozłożenia na raty

należności, która podlegać będzie zasądzeniu. Zalecenie to, wbrew rozumieniu

go przez skarżącą, nie oznacza, że skoro sąd pierwszej instancji zastosował się

do niego i rozłożył należność zasądzoną od uczestniczki postępowania na dziesięć

rocznych rat,

to rozstrzygnięciem tym sąd drugiej instancji został związany.

Wskazanie rozważenia rozłożenia na raty oznaczało tylko obowiązek sądu

pierwszej instancji, i w razie zaskarżenia wydanego przezeń postanowienia obowiązek sądu drugiej instancji, dokonania oceny, czy zachodzi potrzeba

rozłożenia na raty zasądzonej należności. Nie wspominając o ilości i wysokości rat

oraz o terminie ich uiszczenia Sąd Wojewódzki nie związał co do tych okoliczności

ani sądu pierwszej instancji ani siebie. W tych okolicznościach nie może być mowy

o naruszeniu art. 386 § 6 zd. pierwsze k.p.c.

2. Rozpoznając kasację Sąd Najwyższy związany jest stanem faktycznym

stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, który wynika z jego

uzasadnienia. Elementami tego stanu faktycznego są ustalenia co do trudnej

sytuacji materialnej zarówno uczestniczki postępowania jak i wnioskodawcy, ale

także i co do tego, że uczestniczka jest właścicielką nieruchomości, w skład której

wchodzą m.in. szklarnie gruntowe, szklarnia mnożarka, budynek socjalnogospodarczy i garaż. Według oceny Sądu Wojewódzkiego przy racjonalnym

gospodarowaniu nieruchomością może ona przynosić znaczne dochody, nawet

jeżeli w chwili obecnej jej stan jest niezadowalający. W tych okolicznościach nie

można dopatrzyć się naruszenia art. 212 § 3 k.c. (w związku z art. 46 k.r.o. i art.

1035 k.c.) w rozłożeniu należności zasądzonej od uczestniczki postępowania

na pięć rocznych rat, a nie – tak jak ona chce – na dziesięć rocznych rat.

Z przytoczonych względów kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw

i należało ją oddalić (art. 39312 k.p.c.).

aw

jb.