I CKN 109/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 109/98

POSTANOWIENIE

Dnia 11 maja 1998 r

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSN

- H. Ciepła

Sędziowie:

SN

- Z. Strus

SN

- Z. Świeboda (spraw.)

po rozpoznaniu w dniu 11 maja 1998 r.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa […] „U.” w C.

przeciwko […] „T.” Spółce Cywilnej […] w A.

o wznowienie postępowania

na skutek kasacji pozwanych

od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 28 października 1997 r., sygn. akt I ACr […]

p o s t a n a w i a:

uchylić

zaskarżone

postanowienie

i

przekazać

sprawę

Sądowi

Apelacyjnemu w […] do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 października 1997 r. Sąd Apelacyjny w […] odrzucił

skargę […] „T.” Spółki Cywilnej […] z A. o wznowienie postępowania w sprawie

z powództwa […] „U.” w C. zakończonej prawomocnym wyrokiem częściowym

Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 30 maja 1994r. i prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 9 listopada 1994 r. Sąd Apelacyjny uznał skargę

za niedopuszczalną. Wymieniony w tej skardze środek dowodowy w postaci

wydanego skarżącym przez Urząd Patentowy świadectwa ochronnego nie może być

uznany za nowy środek dowodowy w rozumieniu art. 403 § 2 kpc. Przepis ten

bowiem

stanowi,

powołaniem

się

że

żądanie

wznowienia

na

późniejsze

wykrycie

postępowania

takich

można

okoliczności

lub

uzasadnić

środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona

nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Użyty w art. 403 § 2 kpc termin

„wykrycie” może się odnosić jedynie do tego, co już istniało w momencie zamknięcia

rozprawy.

Natomiast wskazany w skardze

środek dowodowy powstał już

po zamknięciu rozprawy.

W kasacji, opartej na podstawach wymienionych w art. 393 1 pkt 1 i 2 kpc

[…] „T.”, działając przez pełnomocnika radcę prawnego, wnosi o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i o przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Trafnie Sąd Apelacyjny wywiódł co do uznania środka dowodowego za „nowy”

w rozumieniu art. 403 § 2 kpc. W kasacji jednak skarżący podniósł, na co nie zwrócił

uwagi Sąd Apelacyjny, że prawo do znaku towarowego istniało już w chwili

zamknięcia rozprawy i to z mocy art. 11 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach

towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) począwszy od dnia 10 lipca 1992 r.

Świadectwo ochronne z dnia 15 stycznia 1997 r. jedynie potwierdza istnienie od dnia

10 lipca 1992 r. tego prawa.

Okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 403 § 2 kpc jest więc prawo do znaku

towarowego istniejące od dnia 10 lipca 1992 r. Świadectwo ochronne jest więc tylko

wyrazem tej okoliczności.

Skoro Sąd Apelacyjny nie rozważył powyższej okoliczności, przeto należało

zaskarżone postanowienie uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania

(art. 3938 § 2, 39313 § 1 kpc.).

aw

jg