I CKN 1089/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 1089/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Krzysztof Kołakowski

Sędziowie:

SN - Bronisław Czech

SN - Tadeusz Domińczyk (spraw.)

Protokolant: Beata Rogalska

po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2001 r.

na rozprawie sprawy

z powództwa A. D.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej „[…]” w W.

o zobowiązanie do przyjęcia w poczet członków i przydział lokalu

na skutek kasacji pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 kwietnia 1998 r., sygn. akt I ACa […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanej

Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego „[…]” w W. od wyroku

Sądu Wojewódzkiego w W., którym Sąd ten zobowiązał Spółdzielnię

do przyjęcia powódki w poczet członków i przydzielenia jej mieszkania

przy ul. S. […] w W..

Sąd Apelacyjny podzielił w zupełności ustalenia Sądu Wojewódzkiego

i oparte na nich wnioski. Orzekł zatem ze wskazaniem na następujący stan

faktyczny.

Ojciec powódki J. D. od roku 1992 był członkiem pozwanej Spółdzielni

z prawem do mieszkania typu lokatorskiego. Od roku 1994 zamieszkała z nim

powódka. Wspólne zamieszkanie z ojcem było wymuszone stanem jego zdrowia

i koniecznością świadczenia mu pomocy. Wspólnie zamieszkując z ojcem

powódka wykonywała wszystkie podstawowe obowiązki z zakresu prowadzenia

gospodarstwa domowego. To zaś, że powódka nie była w mieszkaniu

zameldowana, a należności za korzystanie z mieszkania uiszczane były

z uwzględnieniem jednej tylko osoby, w przekonaniu Sądu Apelacyjnego

nie jest wystarczające do przyjęcia, iż powódka nie zamieszkiwała z ojcem,

skoro inne dowody są tej mierze wiarygodne.

W kasacji opartej na pierwszej z podstaw z art. 393 1 kpc strona pozwana

wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także wyroku Sądu Wojewódzkiego

i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skarżąca

zarzuca w szczególności naruszenie przepisu art. 221 § 1 w zw. z art. 24 § 1

ustawy Prawo Spółdzielcze „przez błędną jego wykładnię poprzez przyjęcie, iż

do skuteczności określonych tym przepisem roszczeń zbędne jest wyczerpujące

udowodnienie faktu wspólnego zamieszkiwania z byłym członkiem, a także, iż

osoby bliskiej byłemu członkowi aplikującej o przyjęcie do spółdzielni na

podstawie art. 221 § 1 Prawa Spółdzielczego nie dotyczą ustawowe przesłanki

członkostwa”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest bezzasadna. Błędna wykładnia przepisu prawa materialnego,

a tak formułuje zarzut kasacyjny strona pozwana, nie polega na przyjęciu, że

„zbędne jest wyczerpujące udowodnienie faktu wspólnego zamieszkania…”.

Pomijając już to, że lektura uzasadnienia Sądu Apelacyjnego nie usprawiedliwia

zarzutu tak określonego „przyjętego” ustalenia - przez naruszenie prawa

w wyniku błędnej jego wykładni rozumie się przedstawienie argumentacji

wyrażającej wadliwe zrozumienie treści lub znaczenia normy prawnej.

Tymczasem Sąd Apelacyjny, w ślad za Sądem Wojewódzkim przyjął, iż

w ustalonym

stanie

faktycznym

sprawy,

czyli

warunkach

wspólnego

zamieszkiwania powódki z ojcem przed jego śmiercią, nabyła ona prawo do

członkostwa w Spółdzielni. W istocie zatem problem sprowadza się do

właściwego zastosowania prawa, a nie jego interpretacji. Zastosowanie zaś

prawa materialnego w tak ustalonym stanie faktycznym polega jedynie na

doborze właściwej normy tego prawa.

Przedstawiony w kasacji wywód sprowadza się w gruncie rzeczy do

kwestionowania ustaleń faktycznych. Te zaś usuwają się spod kontroli sądu

kasacyjnego wobec nie powołania się na drugą z podstaw kasacyjnych i nie

wskazania, z naruszeniem których konkretnych przepisów proceduralnych

przyjęty stan faktyczny sprawy był wadliwy.

Z tych względów i na zasadzie art. 39312 kpc należało orzec jak

w sentencji.

aw

er