I CKN 1078/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CKN 1078/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Marek Sychowicz

Sędziowie:

SN - Bronisław Czech

SN - Elżbieta Skowrońska-Bocian (spraw.)

Protokolant: Anna Matura

po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2001 r.

na rozprawie sprawy

z powództwa Przedsiębiorstwa […] „P.” S.A. w Ś.

przeciwko A. P.

o rozwiązanie najmu i eksmisję

na skutek kasacji pozwanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV Ca […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo […] „P.” Spółka Akcyjna wystąpiło przeciwko A. P.

o rozwiązanie stosunku najmu i eksmisję. Sąd Rejonowy w K. wyrokiem

z 2 lutego 1998 r. sygn. akt I C […] uwzględnił to powództwo, a Sąd

Wojewódzki w R. wyrokiem z 2 czerwca 1998 r. sygn. akt IV Ca […] zmienił

jedynie termin opróżnienia lokalu.

Oba Sądy przyjęły, że istnieje ważny powód uzasadniający, zgodnie z art.

33 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych,

rozwiązanie umowy najmu łączącej strony. Tą ważną przyczyną jest

konieczność zapewnienia przez powoda mieszkań własnym pracownikom.

Jednocześnie

pozwany

ma

możliwości

zaspokojenia

swoich

potrzeb

mieszkaniowych poza lokalem należącym do powodowego Przedsiębiorstwa.

Kasacja pozwanego zawiera zarzut naruszenia prawa materialnego przez

„błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 33

ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych przez

przyjęcie, że ważna przyczyna uzasadniająca żądanie rozwiązania stosunku

najmu i opróżnienia lokalu może istnieć przed zawarciem prze strony umowy

najmu”.

W odpowiedzi na kasację powód wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Już z treści samej kasacji wynika, że skarżący nie kwestionuje istnienia

ważnej przyczyny uzasadniającej rozwiązanie przez sąd umowy najmu lokalu

wiążącej strony. Podjęta została jedynie próba wykazania, że przyczyna, na

którą powołuje się powodowe przedsiębiorstwo, istniała już przed zawarciem

umowy przez strony. Z tego wyprowadzany jest wniosek, że nie może ona

stanowić podstawy uzasadniającej rozwiązanie umowy.

Stanowisko takie nie jest trafne. Jego przyjęcie prowadziłoby w praktyce

do drastycznego ograniczenia, czy wręcz wyeliminowania możliwości

korzystania z rozwiązywania umowy najmu z ważnych przyczyn (art. 33 ustawy

o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych). Tak zwany głód mieszkaniowy

występuje bowiem w Polsce od wielu lat. W przeważającej większości zatem

właścicieli dawnych mieszkań zakładowych, a także mieszkań znajdujących się

w budynkach należących do Skarbu Państwa oraz do gmin, wynajmujący nie

mógłby domagać się rozwiązania umów najmu z powołaniem się na

niezaspokojenie potrzeb mieszkaniowych własnych pracowników czy członków

wspólnoty

gminnej.

Tymczasem

konieczność

zaspokojenia

potrzeb

mieszkaniowych własnych pracowników wynajmującego, jak w rozpoznawanej

sprawie, może stanowić ważną przyczynę w rozumieniu art. 33 powołanej

ustawy.

Dodatkowo należy zauważyć, że wykładnia pojęcia „ważne przyczyny”

użytego w art. 33 powinna być dokonywana z uwzględnieniem treści art. 32

ustawy. Oznacza to, że ocena, czy wystąpiła „ważna przyczyna” uzasadniająca

rozwiązanie stosunku najmu nie może pozostawać w oderwaniu od oceny

sytuacji

mieszkaniowej

najemcy.

Ochrona

interesów

wynajmującego

przewidziana w art. 33 nie może bowiem odbywać się z pokrzywdzeniem

najemcy.

W rozpoznawanej sprawie taki element pokrzywdzenia najemcy nie

występuje. Trafnie Sądy orzekające akcentują, że pozwany ma możliwość

zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych, gdyż jest właścicielem

zabudowanych

nieruchomości.

Rozwiązanie

stosunku

opróżnienia lokalu przez pozwanego odpowiada zatem prawu.

najmu

i

nakaz

Z tych względów kasacja podlegała oddaleniu jako pozbawiona

usprawiedliwionych podstaw (art. 39312 kpc).

aw

er