I CK 831/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CK 831/04

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa O. Polska S.A. w W.

przeciwko Z. O. i K. O.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 12 kwietnia 2005 r.,

kasacji pozwanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt I ACa …/03,

odrzuca kasację i zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz

strony powodowej kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) zł z tytułu

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2004 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił apelację

pozwanych Z. O. i K. O. od wyroku Sądu Okręgowego w W.

W kasacji pozwani zarzucili naruszenie prawa materialnego – art. 155 § 1

k.c., „pkt 1.2 załącznika nr 1 do umowy leasingu – OWU oraz pkt 3.1 umowy

sprzedaży z dnia 12 października 2000 r.", art. 83 § 1 k.c., art. 233 § 1, art. 224,

art. 471 w zw. z art. 361 k.c. oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 233

§ 1 k.p.c. i wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez

orzeczenie, że zostaje zmieniony wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że

uchyla się nakaz zapłaty Sądu Okręgowego i oddala powództwo.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji

redakcyjnej i numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy

z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 13, poz. 98).

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący obowiązany jest przedstawić w

kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów albo, że orzeczenie oczywiście narusza

prawo lub zachodzi nieważność postępowania. Okoliczności z art. 3933 § 1 pkt 3

k.p.c. mają charakter kwalifikowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie wystarczy

powołać się na uzasadnienie związane z podstawami kasacyjnymi. Należy

przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania.

Tymczasem w sprawie skarżący ograniczyli się jedynie do stwierdzenia, że

„zaskarżone orzeczenie w sposób rażący narusza powołane na wstępie przepisy

prawa oraz postanowienia zawartych przez strony tego sporu umów leasingu

i sprzedaży samochodu, który miał być przedmiotem leasingu". W razie powołania

się na przesłankę wskazaną w art. 393 § 2 in principio k.p.c., skarżący powinien

jednak przytoczyć argumenty świadczące, jego zdaniem, o tym, że naruszenie

prawa nosi znamiona oczywistości. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze

obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że określone przepisy zostały

naruszone w sposób zauważalny bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych

przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., II UK 163/02, OSNAPiUS 2003, nr 18 –

wkładka, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2004 r., I CZ 164/03,

nie publ.).

Określony w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia

okoliczności

uzasadniających

rozpoznanie

kasacji

należy

do

wymagań

dotyczących tylko kasacji jako szczególnego środka odwoławczego. Wykazanie

tych okoliczności umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny czy nie

zachodzą podstawy do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.).

Bez tych argumentów, nawiązujących wprost do treści art. 393, kasacja byłaby

środkiem

odwoławczym

niezupełnym,

a

selekcja

wnoszonych

kasacji,

dokonywana przez Sąd Najwyższy w ramach badania wstępnego – nazbyt

dowolna. Dlatego też nieprzedstawienie tych okoliczności skutkuje odrzuceniem

kasacji a limine, a zatem bez wzywania skarżącego do usunięcia istniejącej wady

kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN

1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN

1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52).

Z tych względów, na podstawie art. 3937 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

kasację. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98

§ 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.

er