I CK 828/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CK 828/04

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa R.T.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń E. S.A. w S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 25 sierpnia 2004 r., sygn. akt VI ACa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2004 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił apelację

powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W.

W kasacji powód zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 321

§ 2 k.p.c., § 29 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 1992 r.

w sprawie ogólnych warunków ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem

tych pojazdów, art. 378 k.p.c. i wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji

redakcyjnej i numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy

z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 13, poz. 98).

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący obowiązany jest przedstawić

w kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów albo, że orzeczenie oczywiście narusza

prawo lub zachodzi nieważność postępowania. Okoliczności z art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c. mają charakter kwalifikowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie wystarczy

powołać się na uzasadnienie związane z podstawami kasacyjnymi. Należy

przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania.

Tymczasem w sprawie skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo

– uchybia przepisom

postępowania, a uchybienia te miały bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W razie

powołania się na przesłankę wskazaną w art. 393 § 2 in principio k.p.c., skarżący

powinien jednak przytoczyć argumenty świadczące, jego zdaniem, o tym, że

naruszenie prawa nosi znamiona oczywistości. Pojęcie „oczywistości” mieści się

w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że określone przepisy

zostały naruszone w sposób zauważalny bez dokonywania głębszej analizy tekstu

tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., II UK 163/02, OSNAPiUS 2003, nr 18 –

wkładka, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2004 r., I CZ 164/03,

nie publ.).

Określony w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia

okoliczności

uzasadniających

rozpoznanie

kasacji

należy

do

wymagań

dotyczących tylko kasacji jako szczególnego środka odwoławczego. Wykazanie

tych okoliczności umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny czy nie

zachodzą podstawy do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.).

Bez tych argumentów, nawiązujących wprost do treści art. 393, kasacja byłaby

środkiem

odwoławczym

niezupełnym,

a

selekcja

wnoszonych

kasacji,

dokonywana przez Sąd Najwyższy w ramach badania wstępnego – nazbyt

dowolna. Dlatego też nieprzedstawienie tych okoliczności skutkuje odrzuceniem

kasacji a limine, a zatem bez wzywania skarżącego do usunięcia istniejącej wady

kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN

1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN

1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52).

Z tych względów, na podstawie art. 3937 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

kasację.

er