I CK 817/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CK 817/04

POSTANOWIENIE

Dnia 6 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z wniosku E. K.

przy uczestnictwie D. K. i L. W.

o stwierdzenie nabycia spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt V Ca …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2004 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił

apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w W.

W kasacji wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art.

945 § 1 pkt 2 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c.

i wnosiła o uchylenie orzeczeń Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji

redakcyjnej i numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy

z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 13, poz. 98).

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący obowiązany jest przedstawić

w kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów albo, że orzeczenie oczywiście narusza

prawo lub zachodzi nieważność postępowania. Okoliczności z art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c. mają charakter kwalifikowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie wystarczy

powołać się na uzasadnienie związane z podstawami kasacyjnymi. Należy

przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania.

Tymczasem w sprawie skarżąca ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że

orzeczenia Sądów obu instancji rażąco naruszają prawo (art. 233 § 1 k.p.c. i art.

945 § 1 i 2 k.c.). W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 393 § 2 in

principio k.p.c., skarżący powinien jednak przytoczyć argumenty świadczące, jego

zdaniem, o tym, że naruszenie prawa nosi znamiona oczywistości. Pojęcie

„oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością

wykazania, że określone przepisy zostały naruszone w sposób zauważalny bez

dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich

znaczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r.,

II UK 163/02, OSNAPiUS 2003, nr 18 – wkładka, postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 11 lutego 2004 r., I CZ 164/03, nie publ.).

Określony w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji należy do wymagań dotyczących tylko

kasacji jako szczególnego środka odwoławczego. Wykazanie tych okoliczności

umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny czy nie zachodzą podstawy do

odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.). Bez tych argumentów,

nawiązujących wprost do treści art. 393, kasacja byłaby środkiem odwoławczym

niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji, dokonywana przez Sąd Najwyższy

w ramach badania wstępnego – nazbyt dowolna. Dlatego też nieprzedstawienie

tych okoliczności skutkuje odrzuceniem kasacji a limine, a zatem bez wzywania

skarżącego do usunięcia istniejącej wady kasacji (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz.

51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52).

Z tych względów, na podstawie art. 3937 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

kasację.

db