I CK 812/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CK 812/04

POSTANOWIENIE

Dnia 6 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa Polskiego Koncernu […]

w P.

przeciwko "B." Z.M. Spółce Jawnej w O.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 3 sierpnia 2004 r., sygn. akt I ACa ../04,

odrzuca kasację i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony

powodowej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2004 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił apelację

strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W.

W kasacji strona pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art.

65 i 488 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. i wnosiła

o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji

redakcyjnej i numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy

z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 13, poz. 98).

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący obowiązany jest przedstawić

w kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów albo, że orzeczenie oczywiście narusza

prawo lub zachodzi nieważność postępowania. Okoliczności z art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c. mają charakter kwalifikowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie wystarczy

powołać się na uzasadnienie związane z podstawami kasacyjnymi. Należy

przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania.

Tymczasem w sprawie strona skarżąca ograniczyła się jedynie do lakonicznego

stwierdzenia, że "w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz zachodzi

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących szczególne wątpliwości

w zakresie wykonania i skutków niewykonania zobowiązań z umów wzajemnych,

a w szczególności przepisu art. 488 § 2 k.c. zezwalającego na powstrzymanie się

ze spełnieniem świadczenia przez jedną ze stron, dopóki druga strona nie

zaofiaruje świadczenia wzajemnego". Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu

Najwyższego przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji

ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Konieczne jest więc wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne

występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy

wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają

związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie z dnia 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, postanowienie z dnia 11 stycznia

2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Określony w art. 393-3 § 1 pkt 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia

okoliczności

uzasadniających

rozpoznanie

kasacji

należy

do

wymagań

dotyczących tylko kasacji jako szczególnego środka odwoławczego. Wykazanie

tych okoliczności umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny czy nie

zachodzą podstawy do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.).

Bez tych argumentów, nawiązujących wprost do treści art. 393, kasacja byłaby

środkiem

odwoławczym

niezupełnym,

a

selekcja

wnoszonych

kasacji,

dokonywana przez Sąd Najwyższy w ramach badania wstępnego – nazbyt

dowolna. Dlatego też nieprzedstawienie tych okoliczności skutkuje odrzuceniem

kasacji a limine, a zatem bez wzywania skarżącego do usunięcia istniejącej wady

kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN

1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN

1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52).

Z tych względów, na podstawie art. 393-7 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

kasację. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98

§ 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.

er