I CK 8/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CK 8/06

POSTANOWIENIE

Dnia 30 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa E. O.

przeciwko Republice Białoruś

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 sierpnia 2006 r.,

na skutek kasacji powoda

od postanowienia Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 29 grudnia 2004 r., sygn. akt VI ACz …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2004 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił

zażalenie powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 września

2004 r. odrzucające pozew ze względu na brak jurysdykcji krajowej.

W kasacji skarżący, zarzucając w ramach drugiej podstawy kasacyjnej

naruszenie art. 1103 pkt 2 w zw. z art. 391 k.p.c. oraz art. 1111-1115 k.p.c., wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

Sądu

Apelacyjnego

oraz

poprzedzającego go postanowienia Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji

redakcyjnej i numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy

z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. z 2005 r. Nr 13,

poz. 98).

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., skarżący obowiązany jest przedstawić

w kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w orzecznictwie sądów albo, że orzeczenie oczywiście narusza prawo lub zachodzi

nieważność postępowania. Okoliczności z art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c. mają charakter

kwalifikowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r.,

V CZ 187/02, niepubl.).

Powołując się na konieczność dokonania wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości, skarżący powinien wskazać precyzyjnie te

przepisy i wyjaśnić, na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich

stosowaniem. Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen (por. postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC

2002, nr 1, poz. 11 oraz z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002,

nr 12, poz. 151). W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 393 § 2

in principio k.p.c., skarżący powinien natomiast wskazać, uchybienie jakim

przepisom spowodowało oczywiste naruszenie prawa i w czym owo naruszenie się

przejawia. Powinien również przytoczyć argumenty świadczące, jego zdaniem,

o tym, że naruszenie prawa nosi znamiona oczywistości. Pojęcie „oczywistości”

mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że określone

przepisy zostały naruszone w sposób zauważalny bez dokonywania głębszej

analizy

tekstu

tych

przepisów

i

bez

doszukiwania

się

ich

znaczenia

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., II UK 163/02,

OSNAPiUS 2003, nr 18 – wkładka).

Skarżący powołał się na trzy okoliczności mające uzasadniać przyjęcie

kasacji do rozpoznania. Nie sformułował jednak tych okoliczności we właściwy

sposób. I tak w odniesieniu do ewentualności występowania zagadnienia prawnego

poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu, że wiąże się ono z zakresem spraw

rozpoznawanych przez polskie sądy, które nie zostały wyłączone na mocy

przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Nie wskazał także precyzyjnie, które

przepisy prawne wymagają dokonania wykładni ani na czym polegają wątpliwości

związane z ich stosowaniem. Zaniechał ponadto wyjaśnienia, uchybienie jakim

przepisom spowodowało oczywiste naruszenie prawa i na czym miałoby ono

polegać. Podkreślić należy, że skarżący nie poparł swojego stanowiska

o występowaniu wymienionych okoliczności jakimkolwiek wywodem o charakterze

jurydycznym. Dlatego też przyjąć należy, że skarżący nie spełnił wymagania

wyrażonego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.

Określony w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji należy do wymagań dotyczących tylko kasacji

jako szczególnego środka odwoławczego. Wykazanie tych okoliczności umożliwia

Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny, czy nie zachodzą podstawy do odmowy

przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.). Bez tych argumentów,

nawiązujących wprost do treści art. 393 k.p.c., kasacja byłaby środkiem

odwoławczym niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji, dokonywana przez

Sąd Najwyższy w ramach badania wstępnego – nazbyt dowolna. Dlatego też

nieprzedstawienie

tych

okoliczności

skutkuje

odrzuceniem

kasacji

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00,

OSNC 2001, nr 3, poz. 51 oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC

2001, nr 3, poz. 52).

Z podanych tych względów, na podstawie art. 393 7 § 2 k.p.c., Sąd

Najwyższy odrzucił kasację.

db