I CK 714/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CK 714/04

POSTANOWIENIE

Dnia 7 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie z wniosku K. K.

przy uczestnictwie M. K.

o stwierdzenie nabycia spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego

w K.

z dnia 20 maja 2004 r., sygn. akt V Ca …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K.

postanowieniem z dnia 20 maja 2004 r. oddalił

apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 27

stycznia 2004 r.

W

kasacji

strona

powodowa

wniosła

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Sądu pierwszej instancji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zagadnieniem wstępnym wymagającym rozważenia była kwestia spełnienia

wymagań kasacji.

Zgodnie z art. 3933 § 1 k.p.c., w obecnym brzmieniu, kasacja obok

oznaczenia zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia,

przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, oraz wniosku o uchylenie lub

zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany – powinna

zawierać

jako

jeden

z elementów konstrukcyjnych,

także

przedstawienie

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Ustawodawca nowelizując art. 393 3

k.p.c., nie tylko postawił kasacji nowe, dodatkowe wymagania, ale także zmienił

językową i logiczną strukturę przepisu, dzieląc go na dwa paragrafy, wyraźnie

rozgraniczył wymagania konstrukcyjne kasacji określone w paragrafie pierwszym,

których spełnienie sprawia, że podejmowana przez stronę czynność procesowa

nosi cechy tego środka odwoławczego od wymagań stawianych kasacji jako pismu

procesowemu o których mowa w paragrafie drugim.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że braki kasacji w zakresie

elementów konstrukcyjnych powodują, że kasacja jest dotknięta tzw. brakiem

istotnym, nieusuwalnym w trybie właściwym dla uzupełnienia braków formalnych

i

w związku z tym podlega odrzuceniu a limine (por. np. uchwałę składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r., C III 319/37, Zb. Urz. 1938,

poz. 303 albo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2000 r., II CKN

711/00, OSNC 2000, nr 7 - 8, poz. 151).

Ewentualne

odwołanie

się

skarżącego

do

uzasadnienia

kasacyjnych, bez przedstawienia okoliczności uzasadniających

podstaw

rozpoznanie

kasacji, także nie stanowi spełnienia obowiązku określonego w art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN

1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52). Ze względu bowiem na charakter

postępowania kasacyjnego i wysoki stopień jego sformalizowania nie jest

dopuszczalna wykładnia kasacji w kierunku ustalenia okoliczności uzasadniających

jej rozpoznanie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r.,

V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Skoro w kasacji, nie przedstawiono odrębnego wywodu wskazującego na

to, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo, zachodzi nieważność

postępowania bądź w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne albo istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości, lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to skarga kasacyjna nie

spełniała wymagania określonego art. 393³ § 1 pkt. 3 k.p.c.

Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji (art. 393 7 k.p.c.).

db