Legislator Case Law & Legislation
I CK 562/04 AI generated

I CK 562/04 · Sąd Najwyższy

Case Number I CK 562/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

powoda zarzucił naruszenie przez błędną wykładnię art. 252, art. 242 i art. 613 k.s.h. oraz obrazę art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 3 k.p.c. i art. 387 k.p.c.

Legislator headnote

AI generated

art. 613 k.s.h, art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c, art. 386 § 3 k.p.c, art. 387 k.p.c, art. 328 § 2 k.p.c, art. 199 k.p.c; I CK 562/04 · Sąd Najwyższy: 252, art. 242 i art. 613 k.s.h. oraz obrazę art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 3 k.p.c. i art. 387 k.p.c.

Keywords

AI generated
art. 613 k.s.h art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c art. 386 § 3 k.p.c art. 387 k.p.c art. 328 § 2 k.p.c art. 199 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 613 k.s.h
powoda zarzucił naruszenie przez błędną wykładnię art. 252, art. 242 i art. 613
art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c
oraz obrazę art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 386 § 3 k.p.c
k.s.h. oraz obrazę art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 3 k.p.c. i art. 387 k.p.c.
art. 387 k.p.c
k.s.h. oraz obrazę art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 3 k.p.c. i art. 387 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c
w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. Okolicznościami, które – zdaniem skarżącego uzasadniają rozpoznanie kasacji, są:
art. 199 k.p.c
naruszeniem art. 386 § 1 i 3 k.p.c. i art. 199 k.p.c.,
art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c
Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 393 k.p.c
Omawiane okoliczności powinny wprost nawiązywać do treści art. 393 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CK 562/04

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa A.G.

przeciwko R. Spółce z o.o.

o stwierdzenie nieważności uchwał,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 listopada 2004 r.,

na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 kwietnia 2004 r., sygn. akt[...],

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – na skutek apelacji pozwanego – wyrok Sądu pierwszej

w oznaczonym zakresie uchylił i odrzucił pozew, a w pozostałej części zmienił

orzeczenie i oddalił powództwo.

W kasacji, opartej na obu podstawach z art. 393 1 k.p.c., pełnomocnik

powoda zarzucił naruszenie przez błędną wykładnię art. 252, art. 242 i art. 613

k.s.h. oraz obrazę art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 3 k.p.c. i art. 387 k.p.c.

w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. Okolicznościami, które – zdaniem skarżącego uzasadniają rozpoznanie kasacji, są:

„ –

zmiana i uchylenie wyroku przez Sąd Apelacyjny i oddalenie powództwa

z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych wyżej,

– konieczność

weryfikacji wyroku Sądu Apelacyjnego, który został wydany z

naruszeniem art. 386 § 1 i 3 k.p.c. i art. 199 k.p.c.,

– powód nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu II instancji, a w szczególności

z wykładnią i subsumcją przyjętą przez Sąd, która, jego zdaniem, jest nietrafna,

a wykazanie tego jest możliwe jedynie poprzez rozpoznanie kasacji przez Sąd

Najwyższy.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z elementów konstrukcyjnych

kasacji

jest

przedstawienie

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie.

Wskazanie tych okoliczności umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny,

czy nie zachodzą podstawy do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393

k.p.c.). Omawiane okoliczności powinny wprost nawiązywać do treści art. 393 k.p.c.

To oznacza, że skarżący, aby uczynić zadość wymaganiu kasacji określonemu

w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., powinien wykazać, że w sprawie wystąpiło istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania bądź oczywiste naruszenie prawa (por.

uchwała połączonych Izb SN: Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

oraz Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7 – 8,

poz. 92).

Brak

kasacji,

polegający

na

nie

przedstawieniu

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu

z dnia 9 listopada 2000r., II CKN 1385/00 (OSNC 2001, nr 3 , poz. 51) – powoduje

odrzucenie kasacji bez wzywania do jego usunięcia. To stanowisko Sąd Najwyższy

uściślił w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2000r., V CKN 1780/00 (OSNC 2001, nr

3, poz. 52), stwierdzając, że spełnienie obowiązku określonego w art. 393 3 § 1 pkt

3 k.p.c. nie może polegać na odwołaniu się przez skarżącego do uzasadnienia

podstaw

kasacyjnych,

bez

przedstawienia

okoliczności

wskazanych

w wymienionym przepisie, a w postanowieniu z dnia 22 marca 2000 r., V CZ 131/00

(OSNC 2000, nr 10, poz. 156) zaznaczył wyraźnie, że jeżeli skarżący nie wskazał

w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich

przedstawienia nie jest spełniony, choćby dały się one wywieść z uzasadnienia

kasacji. Z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01

(OSNC 2002, nr 2, poz. 22) wynika natomiast, że okoliczności uzasadniające

rozpoznanie, o których mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. powinny być – podobnie

jak

pozostałe

elementy

przewidziane

w

tym

przepisie

–

przedstawione

w wydzielonej części kasacji, jako odrębny element pisma procesowego.

W świetle powyższego nie ma podstaw do uznania, że wniesiona przez

powoda kasacja spełnia wymaganie przewidziane w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c.

Argumenty, które zostały przedstawione w kasacji w celu spełnienia tego

wymagania nie odpowiadają bowiem żadnej z czterech wymienionych wyżej

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji. Dlatego należało uznać, że

kasacja jest dotknięta brakiem w postacie nie przedstawienia okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie, który powoduje, że podlega ona odrzuceniu bez

wzywania do jego usunięcia.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 3937 § 2 k.p.c.).