I CK 412/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CK 412/04

POSTANOWIENIE

Dnia 23 września 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji "W." S.A.

w W.

przeciwko J. J.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2004 r.,

na skutek kasacji pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 lutego 2004 r.,

odrzuca kasację; zasądza od pozwanego na rzecz strony

powodowej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł z tytułu zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2004 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w W.

W kasacji pozwany J. J. zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 361

k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 386 § 1, art. 328 § 2, art. 382, 233

k.p.c. i wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący obowiązany jest przedstawić

w kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących

poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów albo, że orzeczenie oczywiście narusza prawo lub zachodzi

nieważność postępowania.

W sprawie skarżący wskazał, że istnieje potrzeba wykładni przepisów

budzących poważne wątpliwości, a związanych ze stosowaniem przez zakłady

ubezpieczeń art. 828 k.c. oraz art. 3 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 22 maja 2003 r.

o działalności ubezpieczeniowej. Przepisy te nie były wskazane jako podstawa

kasacji. Tymczasem okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji mogą

być tylko takie okoliczności, które Sąd Najwyższy mógłby uwzględnić przy

rozpoznawaniu kasacji, a więc mieszczące się w granicach zaskarżenia kasacją

oraz jej podstaw (art. 39311 k.p.c., por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

4 sierpnia 2003 r., III CK 120/03, nie publ. oraz z dnia 29 czerwca 2001 r., I PKN

33/01, OSNP 2003, nr 9 poz. 228).

Określony w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji należy do wymagań dotyczących tylko kasacji

jako szczególnego środka odwoławczego. Wykazanie tych okoliczności umożliwia

Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny czy nie zachodzą podstawy do odmowy

przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.). Bez tych argumentów,

nawiązujących wprost do treści art. 393, kasacja byłaby środkiem odwoławczym

niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji, dokonywana przez Sąd Najwyższy

w ramach badania wstępnego – nazbyt dowolna. Dlatego też nieprzedstawienie

tych okoliczności skutkuje odrzuceniem kasacji a limine, a zatem bez wzywania

skarżącego do usunięcia istniejącej wady kasacji (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51

oraz z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52).

Z tych względów, na podstawie art. 3937 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

kasację. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1

w zw. z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.