I BU 7/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I BU 7/10

POSTANOWIENIE

Dnia 2 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o ustalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2010 r.,

skargi A. Spółki z o.o. w N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia - wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

O. z dnia 21 maja 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 maja 2007 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w O. oddalił odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 27 lipca 2006 r. złożone przez L. G. i „A.” Sp. z o.o., w sprawie o ustalenie

podlegania ubezpieczeniu społecznemu.

Wyrok Sądu Rejonowego Spółka z ograniczona odpowiedzialnością „A.”

pismem z dnia 8 marca 2010 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 10 marca

2010 r.) zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Skargę niespełniającą

wymagań z art. 4245 § 1 k.p.c. jak również skargę niedopuszczalną z innych

przyczyn Sąd Najwyższy odrzuca (art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.). Ponadto zgodnie z art.

4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje od

prawomocnego orzeczenia Sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w

sprawie. Tylko w wyjątkowych wypadkach, zgodnie z § 2 wyżej wymienionego

przepisu, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela,

skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie

w sprawie wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie

skorzystały z przysługujących im środków prawnych.

Po pierwsze, w niniejszej sprawie skarżący skorzystał z przysługującego mu

środka zaskarżenia. Apelacja w niniejszej sprawie została wniesiona, jednak na

skutek nieuiszczenia przy jej wnoszeniu opłaty sądowej oraz niezłożenia wniosku o

zwolnienie od takiej opłaty została ona postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z

dnia 16 października 2007 r. odrzucona. Na powyższe postanowienie skarżący

wniósł zażalenie, które Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 22 stycznia 2008 r.

(I UZ 39/07) oddalił. Po drugie, zgodnie z art. 363 § 1 k.p.c. zaskarżone orzeczenie

Sądu Okręgowego w O. z dnia 21 maja 2008 r. stało się prawomocne z chwilą

wydania postanowienia Sądu Najwyższego w dniu 22 stycznia 2008 r., z tym dniem

od wyżej wymienionego orzeczenia nie przysługiwał już środek zaskarżenia. Zatem

zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c. skarga została wniesiona z uchybieniem dwuletniego

terminu (data nadania pisma w urzędzie pocztowym - 10 marca 2010 r.), co

również powodowało zasadność jej odrzucenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.