I BU 6/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I BU 6/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

w sprawie z odwołania A. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę inwalidy wojennego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 czerwca 2010 r.,

wniosku ubezpieczonej z dnia 8 lutego 2010 r.,

o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego

z dnia 8 grudnia 2009 r., I BU 6/09,

postanowił oddalić wniosek.

Uzasadnienie

Pismem z dnia 2 lutego 2010 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego 8 lutego

2010 r.) adwokat Z. D. wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., I BU 6/09, „w części dotyczącej

rozstrzygnięcia o udokumentowanych wydatkach i kosztach pomocy prawnej

udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu do sporządzenia skargi

ubezpieczonej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia”,

którym

to

wyrokiem

Sąd

Najwyższy

stwierdził

niezgodność

z

prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w […] z dnia 3 lipca 2007 r. i przyznał na rzecz adwokat Z.D. (będącej

pełnomocnikiem z urzędu skarżącej A. K.) od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego

kwotę 120 zł, powiększoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

W piśmie tym wnioskodawczyni twierdzi, że „do skargi dołączony został

wykaz kosztów”, który załączyła też do niniejszego wniosku, a w samej skardze

złożyła oświadczenie, że koszty i wydatki przez nią poniesione nie zostały pokryte

przez skarżącą A. K. Załączone do wniosku „zestawienie kosztów” opiewa na

łączną kwotę 2.725 zł. Wskazane w nim czynności „były konieczne ponieważ jej

(skargi) przygotowanie z uwagi na formalne wymogi wymagały znacznego nakładu

pracy adwokata wynikającego z konieczności analizy porównawczej przepisów

prawa krajowego z prawem wspólnotowym i konstytucyjnym”, co wymagało

„zapoznania się z orzecznictwem ETS i ETPCZ” i analizy dotychczasowego

orzecznictwa Sądu Najwyższego, co z kolei „uzasadniało potrzebę poświęcenia

temu

zagadnieniu

odpowiedniej

ilości

czasu”.

Zdaniem

adwokat

Z. D.,

„rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy o kosztach przyznanej pomocy prawnej z

urzędu w wysokości 120 zł nie objęło więc udokumentowanych wydatków na

dojazd, opłaty i wykonanie 5 kserokopii skargi. Wobec przedstawionego w

załączniku zastawienia uzasadniony jest więc wniosek o uzupełnienie orzeczenia w

części dotyczącej rozstrzygnięcia o pozostałych kosztach”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z przeprowadzonego na zlecenie Sądu Najwyższego postępowania

sprawdzającego, czy do wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lipca 2007 r., był dołączony

załącznik w postaci spisu kosztów, wynika, że pełnomocnik skarżącej nie dołączyła

takiego spisu. W konsekwencji, bez „załączonego zestawienia”, które powinno być

zgłoszone

najpóźniej

przez

zakończeniem

posiedzenia

niejawnego

poprzedzającego wydanie wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r. (art. 109 k.p.c.), Sąd

Najwyższy mógł uwzględnić zgłoszony wniosek o przyznanie kosztów pomocy

prawnej udzielonej z urzędu tylko według norm przepisanych.

Niezależnie od tak ustalonej okoliczności, z „załącznika zestawienia

kosztów”,

które

pełnomocnik skarżącej dołączyła

dopiero do

wniosku

o

uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., wynikało, że

adwokat J. D. wykazała w treści tego spisu między innymi 1. opłatę podstawową

„za wniesienie skargi kasacyjnej”, 2. dojazdy do siedziby Sądu w celu zapoznania

się z aktami sprawy oraz 3. wykonywanie kserokopii - „koszty poniesione” w łącznej

kwocie 125 zł. Ponadto wskazała 28 godzin pracy adwokata za przygotowanie i

sporządzenie skargi, płatne po 100 zł „za godzinę pracy adwokata”, tyle że

przypisała wyliczone z tego tytułu wynagrodzenie również do „skargi kasacyjnej”.

Tymczasem przedmiotem rozpoznania był inny rodzaj skargi, bo skarga na

niezgodność z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego i dlatego

wydatki jednego adwokata oraz jego wynagrodzenie nie mogły być uwzględnione

wedle kosztów sporządzenia i wniesienia „skargi kasacyjnej”, której adwokat J. D.

nie wnosiła ani nie sporządzała. W takich okolicznościach sprawy Sąd Najwyższy

nie miał możliwości przyznania adwokat J. D. kosztów pomocy prawnej za

wniesienie i sporządzenie „skargi kasacyjnej” według zestawienia kosztów

dotyczących tego środka zaskarżenia, którego adwokat J. D. nie wnosiła, nie

sporządzała, ani nawet nie sprostowała zestawienia kosztów jako dotyczących

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu drugiej

instancji, a nie „skargi kasacyjnej”. Sąd Najwyższy nie ma możliwości ani

obowiązku

domyślania

się,

wyręczania

lub

prostowania

profesjonalnego

pełnomocnika procesowego w profesjonalnym, a zatem precyzyjnym i dokładnym

wskazaniu kosztów procesu strony reprezentowanej przezeń w sprawie ze skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, która nie była „skargą

kasacyjną”. Wreszcie Sąd Najwyższy zawarł w wydanym wyroku

orzeczenie o

kosztach, przeto nie zachodziły przesłanki żądania uzupełnienia wyroku w zakresie

przyznanych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w rozumieniu art. 351

k.p.c., nawet gdyby przyznane koszty nie satysfakcjonowały pełnomocnik

skarżącej. Takie okoliczności sprawiły, że Sąd Najwyższy uwzględnił zawarty przez

adwokat J. D. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wniosek o

przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za

sporządzenie tej skargi jedynie według norm przepisanych, która w sprawie o rentę

wynosi przyznaną jej kwotę 120 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy

oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r.