I BU 14/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I BU 14/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska

w sprawie z odwołania W. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o zasiłek chorobowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2012 r.,

skargi ubezpieczonego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29

października 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. oddalił apelację W.

P. od wyroku Sądu Rejonowego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5

maja 2009 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, w przedmiocie odmowy prawa do zasiłku chorobowego za okres

niezdolności do pracy przypadający po 49 dniach przerwy. Sąd drugiej instancji

uznał za udowodnione, że ten okres niezdolności do pracy był spowodowany tą

samą chorobą.

Skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

tego

orzeczenia

z

prawem

ubezpieczony oparł na podstawie naruszenia przez błędną wykładnię art. 9 ust. 2

ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst Dz. U. z 2010 r. Nr

77, poz. 512) i – w związku z błędną wykładnią art. 55 ust. 2 pkt 1 i art. 57 ust. 1 tej

ustawy – niezastosowanie jej art. 8. Wnosząc o stwierdzenie niezgodności z

prawem wyroków sądów obydwu instancji, skarżący wskazał, że ich wzruszenie w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 398 2 § 1 zdanie

drugie k.p.c.), a także brak przesłanek do wznowienia postępowania. Podniósł, że

przez jego wydanie została mu wyrządzona szkoda w kwocie 1.690 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Na podstawie art. 4241 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w

sprawie, w związku z czym odniesienie się przez skarżącego do obydwu wyroków,

Sądów pierwszej i drugiej instancji narusza ten przepis.

Skarżący nie uwzględnił także, że w utrwalonym stanowisku judykatury

skarga, którą się posłużył w celu zakwestionowania orzeczenia o odmowie

przyznania zasiłku chorobowego, wprowadzona do Kodeksu postępowania

cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji oraz

uregulowaniami zawartymi w art. 417 – 4172 i 421 k.c., jako instrument badania

legalności działalności jurysdykcyjnej sądów powszechnych, może opierać się na

podstawie naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które

spowodowało niezgodność orzeczenia z prawem (art. 4244 k.p.c. w związku z

art. 4171 § 2 k.c.), ma jednak charakter wyjątkowy i nie może być traktowana jako

normalny środek prowadzący do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od

Państwa w odniesieniu do każdego wadliwego wyroku. Usytuowana jest wśród

nadzwyczajnych środków zaskarżenia i może odnieść zamierzony skutek tylko

wówczas, gdy wskazane w niej naruszenie prawa ma charakter kwalifikowany,

oczywisty,

elementarny.

Innymi

słowy,

niezgodność

z

prawem

rodząca

odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa musi mieć - w ocenie Sądu

Najwyższego - charakter ekstraordynaryjny. Tylko bowiem w takim przypadku

orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności (por. wyroki Sądu

Najwyższego z 18 stycznia 2005 r., II BP 1/05, OSNP z 2006 r. nr 23-24, poz. 351

oraz z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC z 2007 r. nr 2, poz. 35). Niezgodność z

prawem rodząca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa (art. 424 1 §

1 k.p.c. w związku z art. 417 § 1 k.c. i art. 417 1 § 2 k.c.) musi polegać na oczywistej

i rażącej obrazie prawa. Stan prawny wynikający z wykładni art. 77 ust. 1

Konstytucji nie może być bowiem rozumiany jako stworzenie podstawy prawnej do

dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w odniesieniu do każdego wadliwego

orzeczenia sądowego. (por. wyrok TK z 4 grudnia 2001 r., SK 18/00 - OTK z

2001 r. nr 8, poz. 256).

Zaskarżony wyrok nie jest niezgodny ze wskazanymi w skardze przepisami,

uwzględniając, że ich wykładnia i zastosowanie była zgodna ze stanowiskiem Sądu

Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r., II UK 86/08, OSNP

2010 nr 9-10, poz. 124), jasno stwierdzającym, że użytego w art. 9 ust. 1 i 2 ustawy

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa pojęcia „ta sama choroba”, nie należy odnosić do tych samych

numerów statystycznych, zgodnych z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i

Problemów

Zdrowotnych

ICD-10,

gdyż

nie

chodzi

o

identyczne

objawy

odpowiadające numerom statystycznym, lecz o opis stanu klinicznego konkretnego

układu lub narządu, który – choć daje różne objawy, podpadające pod różne

numery statystyczne – wciąż stanowi tę samą chorobę, skoro dotyczy tego samego

narządu lub układu.

W związku z tym Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania

(art. 4249 § 1 k.p.c.).