I BU 11/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I BU 11/10

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania R. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 lutego 2011 r.,

skargi ubezpieczonego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 maja 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację R. K. od

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 grudnia 2008 r. oddalającego odwołanie

wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 lutego i 23

lipca 2008 r. dotyczących wysokości emerytury.

W skardze z dnia 9 czerwca 2010 r. wnioskodawca wniósł o stwierdzenie

niezgodności powyższego wyroku z prawem, wskazując na naruszenie art. 117 ust.

1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 335 § 1 k.p.c., poprzez nieuszanowanie powagi

rzeczy osądzonej prawomocnym orzeczeniem sądowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed 10 września

2010 r., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona

szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa w

sześciu punktach wymagania, jakim powinna odpowiadać skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Są to: oznaczenie orzeczenia

(pkt 1), przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienia (pkt 2), wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt 3),

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5)

oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem (pkt 6). Każde z

tych sześciu wymagań jest indywidualne i niezależne, a zatem każde powinno być

wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że

skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Oceniana pod kątem dopuszczalności skarga nie spełnia elementów

wymienionych w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c., a więc wskazania przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody i wykazania, że wzruszenie orzeczenia w drodze innych środków prawnych

nie było i nie jest możliwe.

Z powyższych względów skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia podlegała odrzuceniu, o czym Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.