I BP 65/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I BP 65/10

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa D. S.

przeciwko A. I. i M. A. Sp. j. z siedzibą w M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 lutego 2011 r.,

skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 30 września 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 września 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. oddalił apelację powódki D. S. od wyroku Sądu

Rejonowego w O. z dnia 13 kwietnia 2010 r., którym oddalono jej powództwo

przeciwko A. I. i M. A. Spółce jawnej o zapłatę kwoty 902,70 zł z ustawowymi

odsetkami od poszczególnych kwot na nią się składających, potrąconej z

wynagrodzenia za pracę na poczet stwierdzonych w sklepie niedoborów.

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku powódka

oparła na podstawie naruszenia prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.p., przez

jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest wyrażenie

przez pracownika zgody na potrącenie z jego wynagrodzenia należności na rzecz

pracodawcy także po wypłacie wynagrodzenia pomniejszonego o te należności.

Skarżąca wskazała, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z powołanym wyżej

przepisem, przez jego wydanie poniosła szkodę w kwocie 902,70 zł wraz z

odsetkami ustawowymi biegnącymi od kwot: 54,46 zł od dnia 11 stycznia 2009 r.,

125,03 zł od dnia 11 stycznia 2009 r., 401,99 zł od dnia 11 marca 2009 r., 99,75 zł

od dnia 11 kwietnia 2009 r., 221,47 zł od dnia 11 maja 2009 r., a wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe z uwagi na wartość przedmiotu sporu i zaskarżenia. W konsekwencji

skarżąca wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku

Sądu drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku przysługuje od prawomocnego wyroku sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis art.

4245 § 1 k.p.c. określa w sześciu punktach wymagania, jakim powinna odpowiadać

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Są to:

oznaczenie wyroku (pkt 1), przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienia (pkt

2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3),

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz

wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6). Każde z tych

sześciu wymagań jest indywidualne i niezależne, a zatem każde powinno być

wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że

skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Ocenia pod kątem dopuszczalności skarga nie spełnia wymagania

uprawdopodobnienia, że zaskarżonym wyrokiem została wyrządzona szkoda (art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Należy mieć na uwadze, że przepisy dotyczące skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku (art. 424 1 - 42412

k.p.c.) umożliwiają poszkodowanemu uzyskanie naprawienia szkody wyrządzonej

wydaniem wyroku niezgodnego z prawem, natomiast nie otwierają drogi do

realizacji innych zamierzeń, np. uzyskania samego stwierdzenia, że wydany wyrok

jest niezgodne z prawem lub jego wzruszenia. Z tego względu przystąpienie przez

Sąd Najwyższy do badania zgodności z prawem prawomocnego wyroku wymaga

uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy. Obowiązek wykazania, na czym polega szkoda oraz przedstawienia

okoliczności,

które

szkodę

uprawdopodobniają

należy

do

skarżącego.

Uprawdopodobnienie to polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu

skarżącego powołującego się na to, że szkoda już została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, rodzaj, rozmiar i związek przyczynowy z

wydaniem wyroku niezgodnego z prawem oraz powołaniu okoliczności (dowodów),

które świadczą o tym, że szkoda wystąpiła (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 141; z dnia 14

kwietnia 2008 r., II BP 1/08, LEX nr 470957; z dnia 21 czerwca 2007 r., I BP 9/09,

LEX nr 567315). Powołanie tych okoliczności może następować zarówno przez

przedstawienie środków dowodowych (np. dokumentów) jak i środków nie

uznawanych za środki dowodowe (tak w postanowieniu z dnia 12 października

2006 r., I BU 5/06, LEX nr 489023). W każdym jednak przypadku dowody jak i inne

środki winny mieć charakter skonkretyzowany. Za spełnienie wymagania

przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających szkodę nie sposób zatem

uznać, jak to uczyniła skarżąca, wyłącznie jej stwierdzenia, że „poniosła szkodę w

wysokości 902,70 zł (...) wraz z odsetkami ustawowymi biegnącymi od kwot (...)”

oraz że „w wyniku dokonanego przez pozwaną potrącenia z jej wynagrodzenia za

pracę, bez wymaganej zgody, pozwany wzbogacił się bezpodstawnie”, a „tym

samym przez wydanie zaskarżonego wyroku została wyrządzona powódce szkoda,

bowiem powódka nie uzyskała od pozwanej zwrotu świadczenia nienależnego”

(por. także postanowienie z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP 35/10, LEX nr 603886).

Z powyższych względów skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia podlegała odrzuceniu, o czym Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.