I BP 37/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I BP 37/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa B. T., Z. Z. i P. Z.

przeciwko Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w W. Biuru

Terenowemu w K.

z udziałem interwenienta ubocznego Syndyka Masy Upadłości O. P. Spółka z o.o.

w upadłości w S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 kwietnia 2011 r.,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

interwenienta ubocznego na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K., zawarte w wyroku

z dnia 2 października 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem zawartym w wyroku z dnia 2

października

2008

r.

zasądził od

Funduszu

Gwarantowanych

Świadczeń

Pracowniczych w W., Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych w K. na rzecz interwenienta ubocznego - Syndyka masy upadłości

„O. P." Spółki z o.o. w upadłości w S. kwotę 60 zł tytułem kosztów postępowania

odwoławczego.

Na to orzeczenie interwenient uboczny wniósł pismem z dnia 29 września

2010 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

zaskarżając je w części odnoszącej się do punkt III wyroku „w zakresie, w jakim

oddala wniosek skarżącego (dotychczasowego interwenienta ubocznego) o

zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne”.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art.

98, art. 99, art. 107 oraz 109 § 2 k.p.c., a także § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 4 i 5, § 11 ust.

1 pkt 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). a nadto naruszenie art.

219 w związku z art. 108 k.p.c. Skarżący powołał się na niezgodność zaskarżonego

postanowienia z art. 98, art. 99, art. 102, art. 107, art. 108 § 1, art. 109 § 2 i art. 219

k.p.c., a także z § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 4 i 5, § 11 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 1

powołanego wyżej rozporządzenia oraz podniósł, że wydanie przedmiotowego

orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody polegającej na nieotrzymaniu przez

skarżącego (dotychczasowego interwenienta ubocznego) części zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym ustalonych według stawki

minimalnej, tj. ponad kwotę 60 zł. Wysokość szkody w połączonych sprawach - 3

x 205 zł - została wyliczona przy przyjęciu minimalnych stawek przewidzianych w

rozporządzeniu. Skarżący wskazał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, wnosząc w konkluzji o

stwierdzenie, że punkt III zaskarżonego skargą wyroku w zakresie, w jakim oddala

wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie

apelacyjne ponad kwotę 60 zł – jest niezgodny z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W myśl art. 4241 § 1 k.p.c. - w brzmieniu nadanym przez art. 2 pkt 4 ustawy

z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr

155, poz. 1037, powoływanej dalej jako ustawa zmieniająca), obowiązującym od 25

września

2010

r.,

można

żądać

stwierdzenia

niezgodności

z

prawem

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. Przywołana treść art. 424 1 § 1 k.p.c. ma zastosowanie do

przedmiotowej skargi z tego względu, że ustawa zmieniająca nie zawiera przepisów

przejściowych, z których wynikałby obowiązek stosowania art. 424 1 § 1 k.p.c. w

dotychczasowym brzmieniu do skarg wniesionych w sprawach prawomocnie

zakończonych przed dniem wejścia w życie przedmiotowej nowelizacji (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2010 r., II BP 10/10,

niepublikowane). Brak przepisów przejściowych powoduje, że obowiązuje w tym

przypadku ogólna zasada natychmiastowej skuteczności przepisów procesowych,

wynikająca z art. XV i art. XVI ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Przepisy

wprowadzające Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 297 ze zm.).

Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, skarga o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

orzeczenia

przysługuje

tylko

od

prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w

sprawie, oraz postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie,

wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w

postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw

obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu

polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym

za granicą (art. 424, art. 519, art. 1148 § 3, art. 1151 1 § 3 i nowy art. 1215 § 3). Od

innych prawomocnych orzeczeń skarga nie przysługuje. W treści tego uzasadnienia

wskazano także, że nie uwzględniono uwag do projektu ustawy zgłoszonych przez

Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, które wskazywały na potrzebę dodania

przepisu o charakterze przejściowym, który dawałby podstawę do rozpatrywania na

"dotychczasowych zasadach" skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji innych niż wyroki. Postulat ten nie

został uwzględniony, z uwagi na zasadność bezpośredniego zastosowania

przepisów nowych. W istocie bowiem powyższa zmiana legislacyjna nie pozbawia

możliwości dochodzenia odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez

wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem, innego niż wskazane

w art. 4241 § 1 k.p.c., co więcej - upraszcza jego drogę, gdyż stosownie do art.

4241b k.p.c. (dodanego na podstawie tej samej ustawy) - w wypadku

prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania z

tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego

z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności

orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z

przysługujących jej środków prawnych.

Z tych względów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1

k.p.c.