V CZ 134/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 134/11 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa G. B. przeciwko E. Pro S.A. o złożenie oświadczenia woli i zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2012 r., zażalenia powoda na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lipca 2011 r., uchyla orzeczenie o kosztach procesu zamieszczone w punktach pierwszym i drugim wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lipca 2011 r. (sygn. akt I ACa …) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie 2 Wyrokiem z dnia 15 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 17 stycznia 2011 r. i oddalił powództwo, zasądzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 8700 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję oraz kwotę 15990 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Powód w zażaleniu zaskarżył orzeczenia o kosztach zarzucając naruszenie:

1) art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie, mimo istniejących podstaw do nieobciążenia powoda kosztami w całości;

2) art. 98 k.p.c. przez obciążenie powoda kosztami postępowania apelacyjnego w sposób odbiegający od norm ustawowych;

3) art. 328 § 2 k.p.c. przez nieprzedstawienie motywów tego rozstrzygnięcia w sposób wystarczający i miarodajny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadniając orzeczenie o kosztach, Sad Apelacyjny powołał się na art. 98 k.p.c. Przepis ten stanowił, co do zasady, miarodajną podstawę prawną tego rozstrzygnięcia, skoro powód przegrał proces w całości. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 102 k.p.c. z przyczyn podanych w zażaleniu, ponieważ rozpoznawana sprawa, obejmująca roszczenie właściciela z art. 231 § 2 k.c., nie miała „precedensowego” charakteru, a rodzaj działalności pozwanego (przedsiębiorcy przesyłowego) nie pozbawiał go samoistnie zwrotu poniesionych kosztów w razie wygrania sporu sądowego.

Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., obligującego sąd orzekający do przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający zainteresowanym stronom polemikę odwoławczą, a sądowi przełożonemu – kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Należy podkreślić, że Sąd Najwyższy nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych i jest związany ustaleniami sądu drugiej instancji. Tymczasem w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego nie ma żadnych ustaleń dotyczących rozliczenia kosztów procesu obejmujących opłaty sądowe, wydatki na biegłego oraz wynagrodzenia pełnomocników. 3 Nie można w konsekwencji miarodajnie sprawdzić zarzuty powoda odnoszące się do wysokości kosztów procesu zasądzonych od niego na rzecz strony pozwanej.

Należało w konsekwencji uchylić zaskarżone orzeczenie i przekazać w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania (art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). jw