IV KZ 49/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KZ 49/12 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie R. S. skazanego z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 11 września 2012 r., zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego z dnia 3 lipca 2012 r., o odmowie przyjęcia kasacji, postanowil : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zażalenie okazało się bezzasadne – i to w stopniu oczywistym. Jakkolwiek uzasadnienie kwestionowanego zarządzenia udziela jasnej i przekonywającej odpowiedzi na pytanie, dlaczego kasację obrońcy uznano za niedopuszczalną, celowe wydało się – ze względu na treść środka odwoławczego – przypomnienie jeszcze raz, że w świetle art. 523 § 2 k.p.k. kasacja oparta na tzw. innym rażącym naruszeniu prawa na korzyść oskarżonego może być wniesiona przez strony tylko w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności i to bezwzględnie wykonywaną. Nie służy tym samym przy skazaniu na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Skoro w konkretnej sprawie R. S skazany został prawomocnie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, to kasację jego obrońcy, w której nie podniesiono uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k., w pełni zasadnie potraktowano jako niedopuszczalną. 2 Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.