II CNP 29/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 29/12 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2012r., skargi J. T. i G. A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 grudnia 2009r., wydanego w sprawie z powództwa Miasta P. i Skarbu Państwa - Marszałka Województwa X. przeciwko J. T. i G. A. o ustalenie, 1. odrzuca skargę 2. oddala wniosek Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie 2 Skarga J. T. i G. A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 grudnia 2009 r. podlegała odrzuceniu z następujących powodów. Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych, można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Dopuszczalność skargi w takim przypadku uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

Obie te okoliczności należy w skardze skonkretyzować i uprawdopodobnić, przy czym w orzecznictwie wskazuje się, że za wypadek wyjątkowy, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (por. postanowienie SN z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/2006, OSNC 2006, nr 6, poz. 113). Skarżące wskazały w skardze, że z wywiedzenia apelacji od zaskarżonego wyroku zrezygnowały z uwagi na treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2004 r., III CZP 34/04 (OSNC 2005, nr 7-8, poz. 124).

Subiektywne przekonanie strony, że przysługujący jej środek zaskarżenia nie odniósłby zamierzonego skutku nie stanowi jednak wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lutego 2007 r., I CNP 5/07, nie publ.). W związku z nadesłanymi przez pełnomocnika skarżących prywatnymi ekspertyzami sporządzonymi na zlecenie skarżących podnieść należy, że ekspertyzy (opinie) takie nie mają waloru dowodu, mogą być jedynie kwalifikowane jako wyjaśnienie (stanowisko) prezentowane w sprawie przez stronę.

Wniosek o „przeprowadzenie dowodu” z takich opinii należało potraktować w kategorii nieporozumienia także ze względu na ustawowe wyłączenie możliwości 3 przeprowadzania dowodów przez Sąd Najwyższy (art.39813 § 2 w zw. z art.42412 k.p.c.). Z przytoczonych względów, na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Powód Skarb Państwa – Marszałek Województwa X. zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa nie złożył odpowiedzi na skargę w przepisanym prawem terminie (art. 3987 § 1 w zw. z art. 42412 k.p.c), nie było zatem podstaw do zasądzenia kosztów postępowania żądanych w piśmie z dnia 14 lutego 2012 r.