II CNP 11/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 11/12 POSTANOWIENIE Dnia 31 maja 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2012 r., skargi E. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 sierpnia 2009 r., wydanego w sprawie z wniosku J. B. i W. B. przy uczestnictwie E. W. o wyrażenie zgody na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu oraz sprawy z wniosków E. W. przy uczestnictwie J. B. i W. B. o wyrażenie zgody na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu oraz ustalenie sposobu korzystania, odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Zgodnie z art. 4244 zdanie ostatnie k.p.c., podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, tak jak skargi kasacyjnej, nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Tymczasem wyłącznie tego dotyczą sformułowane w skardze zarzuty. Ponadto za odrzuceniem skargi przemawia brak szkody – wskazywany ewentualny dochód z wynajęcia pokoju zajmowanego przez byłego męża to jedynie szkoda ewentualna, bo niepewność wynajęcia tego pokoju za pożądaną cenę jest tak duża, że nie pozwala przyjąć tego za lucrum cessans. Istnieją co najmniej trzy podstawy do odrzucenia niniejszej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Po pierwsze, skarga została złożona na postanowienie sądu pierwszej instancji, a tymczasem, zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., przysługuje ona co do zasady od orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie.

Ponieważ nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 4241 § 2 k.p.c., już to tylko przesądza o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Po drugie, zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga przysługuje, jeżeli zmiana lub uchylenie kwestionowanego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W tej sprawie wniesiono właściwe środki prawne, tyle że apelacja wnioskodawców została oddalona, a apelacja uczestnika postępowania odrzucona. Po trzecie, podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 4244 k.p.c.), a tymczasem w tej sprawie podstawą skargi uczyniono błędne ustalenia faktyczne – wskazanie, co Sąd nietrafnie przyjął jako części wspólne nieruchomości.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.