V CNP 82/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 82/11 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa M. J. przeciwko K. Ś. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2012 r., na skutek skargi powoda M. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 kwietnia 2011 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Powód M. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 kwietnia 2011 r., którym została oddalona apelacja od oddalającego powództwo wyroku Sądu Rejonowego z dnia 16 listopada 2010 r. o zapłatę kwoty 18 000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem prawnym i musi ona spełniać określone ściśle w ustawie kryteria, a to: po pierwsze, spełniać wymogi formalne właściwe dla każdego pisma procesowego oraz po drugie, posiadać tzw. elementy konstrukcyjne, które pozwalają określone pismo zakwalifikować jako ten nadzwyczajny środek prawny. Skarga nie posiadająca elementów konstrukcyjnych, w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine. Stosownie do treści art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga powoda nie spełnia wszystkich wymogów stawianych przed tym nadzwyczajnym środkiem prawnym i z tego względu polega ona odrzuceniu. W skardze wskazano jedynie zaskarżone orzeczenie, od którego jest wniesiona wraz z określeniem zakresu zaskarżenia, nie przytoczono jednak w sposób właściwy podstawy skargi, ani ich uzasadnienia. Wskazać przy tym należy, że zachodzi różnica między przepisami, które zostały naruszone, 3 i przepisami (przepisem), z którymi (z którym) zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Brak również w skardze wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe – powód wskazał jedynie na niedopuszczalność skargi kasacyjnej, która jest jednym, lecz nie jedynym, nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia.

Przede wszystkim skarżący nie uprawdopodobnił w należyty sposób, aby powód wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia poniósł szkodę. Uwzględnienie bowiem skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia od państwa odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien także zawierać informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem.

Nie jest spełnieniem tego wymagania odwołanie się do szkody niesprecyzowanej, hipotetycznej, czy też mogącej powstać w przyszłości (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05 niepublikowane). Powołanie się w skardze na okoliczność, że pozwany zaproponował zapłatę kwoty 7 500 zł nie mogło zostać uznane za uprawdopodobnienie szkody, gdyż propozycja ta nie odnosiła się bezpośrednio do spornych nakładów lecz do dostarczania wody z przyłącza które jest w dyspozycji pozwanego (pozwany ma możliwość zamknąć dopływ wody z tego przyłącza powodowi).

Z tych względów na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., skargę należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.