IV CZ 112/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 112/11 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku P. Ż. przy uczestnictwie E. R. o dział spadku i zniesienie współwłasności nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lutego 2012 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 4 lipca 2011 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 4 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez wnioskodawcę od postanowienia tego Sądu z dnia 27 października 2010 r.. Sąd uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną wnioskodawcy wynosi 43.000 zł, co oznacza niedopuszczalność tej skargi w świetle art. 3982 § 1 k.p.c. W zażaleniu wnioskodawcy kwestionowano postanowienie z dnia 4 lipca 2011 r. i zarzucono mu naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3982 § 1 k.p.c., co oznaczało konieczność jego uchylenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. Sąd Rejonowy m. in. ustalił wartość przedmiotu działu i zniesienia współwłasności na kwotę 170.000 zł oraz zasądził od uczestniczki postępowania na rzecz wnioskodawcy (w postępowaniu o dział spadku i zniesienie współwłasności) kwotę 43.000 zł tytułem dopłaty (pkt 2 i 4 tego postanowienia). Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. – w wyniku apelacji uczestniczki – m. in. zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 21 stycznia 2010 r. w pkt 2 w ten sposób, że wartość przedmiotu działu i zniesienia współwłasności ustalił na kwotę 761.461 zł oraz uchylił wspomniane rozstrzygnięcie w sprawie (pkt 1 i 2 postanowienia).

W skardze kasacyjnej od postanowienia z dnia 27 października 2010 r., zaskarżonego w całości, skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 384.771 zł, odpowiadającej wartości nieruchomości przyznanej na własność wnioskodawcy w postępowaniu działowym (s. 3 skargi kasacyjnej). Sąd drugiej instancji powziął wątpliwości co do prawidłowości wskazanej przez wnioskodawcę wartości przedmiotu zaskarżenia i ustalił tę wartość ostatecznie na kwotę 43.000 zł. Zdaniem tego Sądu, wartość ta powinna być określona stosownie do zakresu kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Stanowisko Sądu Okręgowego należy podzielić. W skardze kasacyjnej eksponowano zarzut zawyżenia przez biegłego wartości nieruchomości będących przedmiotem działu spadku i zniesienia współwłasności m. in. z racji przyjęcia – 3 według skarżącego – nierolnego ich charakteru. W apelacji uczestniczka postępowania twierdziła, że dopłata w wysokości 43.000 zł została zawyżona i żądała jej obniżenia. Sąd Okręgowy ustalił, odwołując się do opinii biegłego, wartość działu spadku i zniesienia współwłasności na kwotę 761.461 zł i ostatecznie nie zasądził dopłat.

Skoro w skardze kasacyjnej wnioskodawca skoncentrował się na zarzucie zawyżenia przez biegłego wyceny wartości obu nieruchomości, w postępowaniu apelacyjnym nie uzyskał on już kwoty dopłaty w wysokości 43.000 zł, to trafnie Sąd Okręgowy przyjął, że właśnie ta kwota „w istocie oddawała zakres kwestionowanego rozstrzygnięcia, przesądzając o wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną”. Oznacza to niedopuszczalność skargi kasacyjnej ratione valoris w świetle art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. W tej sytuacji należało oddalić zażalenie wnioskodawcy jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).