II CZ 110/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 110/11 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Iwona Koper (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa Ł. B. przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Na Życie - Spółce Akcyjnej w W. Oddział w Ł. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2011 r., na skutek zażalenia powoda na postanowienie o kosztach zawarte w pkt 2 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 kwietnia 2011 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2011 r.

Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda Ł. B. od wyroku Sądu Rejonowego i zasądził od powoda na rzecz pozwanego PZU „Na Życie” S.A. w W. Oddział w Ł. kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Przytoczone rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zaskarżył zażaleniem powód zarzucając naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., a także art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu zażalenia podnosił, że z uwagi na pozostawanie przez niego w trudnej sytuacji życiowej i materialnej, Sąd Rejonowy pomimo oddalenia powództwa w całości, nie obciążył go kosztami zastępstwa procesowego za postępowanie przed Sądem I instancji.

Wskazał, że jego sytuacja życiowa i materialna nie uległa zmianie od momentu złożenia przez niego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych na etapie postępowania przed Sądem I instancji, dlatego też zasądzenie zwrotu kosztów procesu według zasady odpowiedzialności za wynik procesu nie powinno nastąpić.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W wypadkach szczególnie uzasadnionych, na podstawie art. 102 k.p.c., Sąd może zasądzić od strony przegrywającej część kosztów procesu albo nie obciążać jej kosztami w ogóle. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że o nieobciążeniu strony przegrywającej kosztami procesu sąd orzeka na podstawie okoliczności konkretnej sprawy uzasadniających ocenę, że chodzi o „wypadek szczególnie uzasadniony”. Skorzystanie lub nieskorzystanie przez sąd z możliwości zastosowania tego przepisu, ustawodawca pozostawia swobodnej ocenie sądu.

Kwestia trafności i zasadności skorzystania lub nieskorzystania przez sąd z tego uprawnienia podlega, co do zasady, kontroli sądu wyższego rzędu, jednak ewentualna zmiana takiego postanowienia o kosztach powinna ograniczać się do sytuacji wyjątkowych (zob. m. in. postanowienia SN z dnia 3 grudnia 2007 r., I CZ 110/07 nie publ. i z dnia 1 października 2010, I CZ 142/10 nie publ.). Do takiej 3 oceny na tle motywów zaskarżonego postanowienia oraz uzasadnienia wniesionego zażalenia brak jest jednak podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.