V CZ 61/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 61/11 POSTANOWIENIE Dnia 21 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) SSN Marta Romańska (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa C. Spółki z o.o. w S. przeciwko J. Z. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2011 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 30 marca 2011 r., odrzuca zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z 30 marca 2011 r. Sąd Okręgowy zwolnił pozwanego od kosztów sądowych powyżej kwoty 1.000 zł, oddalając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie oraz wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Zdaniem Sądu Okręgowego, pozwany, pomimo niewskazania przez niego żadnych źródeł dochodu, ma możliwość ponoszenia kosztów postępowania do kwoty 1.000 zł, na co wskazuje opłacanie przez niego alimentów oraz rat kredytu, a ponadto otrzymanie przez niego w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie, zwrotu opłaty sądowej w kwocie 750 zł. W zażaleniu na to postanowienie pozwany zaskarżył je w części oddalającej dalej idące wnioski, wnosząc o zwolnienie go od kosztów sądowych do kwoty 1.000 zł oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. wyliczone zostały wyczerpująco rodzaje postanowień sądu drugiej instancji, na które przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Przepis ten nie wymienia wydanych w postępowaniu apelacyjnym postanowień: oddalających wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz oddalających wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, które zostały zaskarżone rozpoznawanym zażaleniem. W konsekwencji, zażalenie w tym zakresie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu, co potwierdza konsekwentne orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienia: z 16 lipca 2008 r., II CZ 40/08, niepubl. oraz z 3 marca 2000 r., III CZ 192/99, niepubl.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. orzeczono jak na wstępie.