IV CZ 27/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 27/11 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa Ż. Ś. przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji W. SA w W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2011 r., zażalenia powódki na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r., odrzuca zażalenie. Uzasadnienie 2 Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że podwyższył zasądzoną od pozwanego ubezpieczyciela kwotę dochodzonego zadośćuczynienia, uchylił pkt II tego wyroku(w którym oddalono powództwo w pozostałym zakresie), podwyższył zasądzoną od pozwanego kwotę tytułem nieopłaconych wydatków i rozstrzygnął o kosztach postępowania za instancję odwoławczą.

W zażaleniu strony powodowej na zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 styczna 2011 r. rozstrzygnięcie w części, w której Sąd ten nie orzekł o zmianie należnych stronie powodowej kosztów za pierwszą instancję (pkt III wyroku Sądu Okręgowego) skarżący - powołując się na art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. - wnosił o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia w postaci modyfikacji pkt III wyroku Sądu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz powódki od pozwanego ogółem 10.600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W uzasadnieniu zażalenia wyjaśniono, że skoro powódka uzyskała w postępowaniu odwoławczym wyrok uwzględniający w pełni jej roszczenie o zapłatę zadośćuczynienia, uzasadnione było odejście od zasady stosunkowego rozdzielania kosztów procesu i zasądzenie na rzecz powódki w całości należnych jej kosztów procesu wg norm przepisanych. Jednocześnie dokonano obliczenia wysokości kosztów procesu za postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Powstaje przede wszystkim zagadnienie dopuszczalności zażalenia powódki w świetle przepisu art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Przepis ten jako przepis szczególny powinien być wykładany w sposób restryktywny.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że nie jest dopuszczalne zażalenie do tego Sądu na zawarte w wyroku sądu drugiej instancji postanowienie dotyczące kosztów procesu poniesionych przed sądem pierwszej instancji (por. np. postanowienie z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, z. 12, poz. 171). Niedopuszczalność zażalenia odnosi się także do takiej sytuacji, w której sąd 3 odwoławczy, zmieniając wyrok sądu pierwszej instancji, pozostawił niezmienione rozstrzygnięcie o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego, zawarte w wyroku sądu pierwszej instancji.

Wniesione zażalenie podlegało zatem odrzuceniu stosownie do art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 373 k.p.c.