III CNP 2/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 2/11 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku D. B. przy uczestnictwie K. S., K. B. i M. M. o zniesienie współwłasności nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2011 r., skargi wnioskodawczyni o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 marca 2010 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie W niniejszej sprawie istnieją dwie przyczyny uzasadniające odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Przez wydanie kwestionowanego wyroku nie wyrządzono skarżącej szkody, co jest niezbędną przesłanką umożliwiającą rozpoznanie skargi (art. 4241 § 1 k.p.c.). Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, że zasądza wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości nie od rozpoczęcia takiego korzystania, lecz dopiero od chwili doręczenia skarżącej pozwu w sprawie wytoczonej na podstawie art. 231 k.c. Chwilę tę należy bowiem uznać za dowiedzenie się przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze, że żąda się od niego wydania rzeczy będącej w posiadaniu.

Od tej też chwili, zgodnie z art. 224 § 2 k.c., posiadacz powinien płacić wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy. Ponadto, chociaż w skardze wskazano jej podstawy oraz je uzasadniono, to jednak w skardze nie wskazano, z jakimi przepisami pozostaje sprzeczne kwestionowane orzeczenie. Tymczasem, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., wskazanie takich przepisów jest samodzielnym i niezbędnym elementem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, którego brak uzasadnia odrzucenie skargi. Jednocześnie z utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego jednoznacznie wynika, że wskazanie podstaw skargi nie jest tożsame ze wskazaniem przepisów, z którymi zaskarżone orzeczenie pozostaje sprzeczne.