I CZ 28/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 28/10 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Pietrzykowski SSA Jan Futro w sprawie ze skargi P. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 września 2001 r., sygn. akt VI RC (…) wydanego w sprawie z powództwa małol. P. L. reprezentowanego przez matkę J. L. obecnie G. przeciwko Z. L. obecnie P. S. o alimenty, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2010 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt V RC (…), odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 22 września 2009 r. Sąd Rejonowy w W. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia tego Sądu ze względu na niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego obowiązującego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Pozwany P. S. złożył w dniu 12 października 2009 r. sporządzone osobiście zażalenie na to postanowienie. 2 Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wniesione osobiście przez pozwanego zażalenie należało więc uznać za niedopuszczalne.

W tej sytuacji należało orzec, jak w sentencji (art. 373 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.).