I CZ 86/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 86/09 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Barbara Myszka (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) w sprawie ze skargi P.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] w sprawie z powództwa PNA przeciwko P.K. o eksmisję, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2009 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 23 czerwca 2009 r. odrzucił skargę P.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tego Sądu z dnia 20 kwietnia 2009 r. z uwagi na to, że wniesiona ona została przez skarżącego osobiście, z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Okręgowemu wadliwe zakwalifikowanie pisma wniesionego w dniu 2 czerwca 2009 r. jako skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz nieuwzględnienie oświadczeń precyzujących i modyfikujących to pismo złożonych w dniach 7 i 14 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że niejasna treść pisma złożonego przez skarżącego w dniu 2 czerwca 2009 r. uniemożliwiała ocenę jego charakteru i wymagała w tym zakresie sprecyzowania. Skarżący po wysłaniu mu zarządzenia przez przewodniczącego wydziału z dnia 9 czerwca 2009 r., wzywającego do dokonania tej czynności, w piśmie z dnia 15 czerwca 2009 r. w sposób wyraźny wskazał, że domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 20 kwietnia 2009 r.

Wobec tak jednoznacznego określenia charakteru wniesionej skargi Sąd Okręgowy prawidłowo dokonał jej wstępnej kontroli i trafnie uznał, że skarga ta podlega odrzuceniu, jako dotknięta brakiem nieusuwalnym z uwagi na nie zachowanie przez skarżącego przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 4246 § 3 k.p.c.). W tej sytuacji oświadczenia skarżącego, modyfikujące charakter pisma procesowego z dnia 2 czerwca 2009 r. oraz wyjaśnienia dotyczące tego pisma, złożone po wydaniu postanowienia odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku.

Nie stanowią 3 też one podstawy do skutecznego zakwestionowania postanowienia zaskarżonego zażaleniem. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.