II CZ 40/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 40/09 POSTANOWIENIE Dnia 20 sierpnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marian Kocon (przewodniczący) SSN Wojciech Jan Katner SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa R.P. przeciwko [...] o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 sierpnia 2009 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie i nie obciąża powoda kosztami postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda – wniesione przez niego osobiście – na postanowienie tego Sądu z dnia 26 listopada 2008 r. odrzucające skargę kasacyjną na skutek nie uiszczenia należnej opłaty, ponieważ skarżący nie zachował przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. przymusu adwokacko-radcowskiego. Na to postanowienie pełnomocnik powoda złożył zażalenie i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 26 listopada 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda na skutek nie uiszczenia należnej opłaty. Na to postanowienie wnieśli zażalenie: powód osobiście i jego profesjonalny pełnomocnik (złożył on trzykrotnie zażalenie tej samej treści). Postanowieniem z dnia 12 lutego 2009 r. Sąd Apelacyjny na skutek zażalenia pełnomocnika powoda – na podstawie art. 395 § 2 k.p.c. – uchylił postanowienie z dnia 26 listopada 2008 r. Nie ulega wątpliwości, że wniesione osobiście przez powoda zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej podlegało odrzuceniu z powodu nie zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.

Zgodnie bowiem z art. 871 § 1 k.p.c. – z wyjątkiem nie zachodzących w sprawie sytuacji uregulowanych w paragrafie drugim przytoczonego przepisu – przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych i dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. W tej sytuacji zażalenie kwestionujące zasadność zaskarżonego postanowienia nie mogło odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Warto jednak zauważyć, że cel, do którego zmierzało trafnie odrzucone wniesione osobiście przez powoda zażalenie, a mianowicie uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, został osiągnięty na skutek uwzględnienia zażalenia pełnomocnika powoda na podstawie art. 395 § 2 k.p.c. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 102 w związku z art. 39821 k.p.c.). 3