V CNP 14/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 14/09 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi R.P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie z wniosku R.W. przy uczestnictwie A.W., R.P. i M.G. o dział spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2009 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie R.P. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 lipca 2008 r., wydanego na skutek apelacji wniesionych od postanowienia Sądu Rejonowego w B., którym Sąd ten dokonał działu spadku i zniesienia współwłasności.

Skarżąca oznaczyła orzeczenie, od którego skarga została wniesiona, ze wskazaniem, że zaskarża je w części zasądzającej od niej na rzecz R.W. kwotę 43 835 zł, przytoczyła podstawy skargi oraz ich uzasadnienie, podnosząc, że w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem doszło do naruszenia przepisów art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału oraz art. 217 § 1 i 2 k.p.c. przez niedopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, przedstawiła uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia, wskazała, że wzruszenie tego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz sformułowała wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Uszło jednak uwagi skarżącej, że – zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. – skarga powinna zawierać jeszcze wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest sformalizowanym środkiem prawnym. Jak już niejednokrotnie wyjaśniał Sąd Najwyższy, w art. 4245 § 1 k.p.c. określone zostały wymagania, które ze względu na ich kreatywny charakter nazywane są wymaganiami konstrukcyjnymi (istotnymi). Braki w zakresie tych wymagań nie podlegają uzupełnieniu, a dotknięta nimi skarga podlega odrzuceniu a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Wymagania określone w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c. mają charakter samoistny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny. Przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.) jest odrębnym wymaganiem od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Pierwsze polega na ogólnym określeniu wytykanych naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania oraz wskazaniu przepisów, które zostały naruszone. Spełnienie 3 drugiego z wymienionych wymagań polega natomiast na wskazaniu konkretnego przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Samo odwołanie się przez skarżącego do podstaw skargi lub ich uzasadnienia, nie stanowi spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, nie publ. I z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Ze względu na to, skarżąca nie spełniła wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.