III CNP 1/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 1/09 POSTANOWIENIE Dnia 9 kwietnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa R.W. przeciwko P. S.A. o ustalenie istnienia umowy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2009 r., na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt [...], 1. odrzuca skargę;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym. Uzasadnienie 2 Niniejsza skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia narusza art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c., zgodnie z którym jednym z niezbędnych elementów takiej skargi jest wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest środkiem prawnym (ani zwyczajnym, ani nadzwyczajnym), który służyłby do kwestionowania prawomocnych orzeczeń sądów II instancji i byłby surogatem skargi kasacyjnej w sprawach, w których skarga kasacyjna nie przysługuje.

Taką funkcję skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zdaje się widzieć skarżący, czego dowodem jest, że w analizowanej właśnie sprawie najpierw złożył skargę kasacyjną, a gdy została ona odrzucona ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu sporu (odrzucenie to zakwestionował zażaleniem, które Sąd Najwyższy oddalił), to wystąpił właśnie z niniejszą skargą. Tymczasem skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie prowadzi w żadnym wypadku do podważenia rozstrzygnięcia i ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy.

Zmierza ona wyłącznie do wydania przez Sąd Najwyższy orzeczenia prejudycjalnego, umożliwiającego dochodzenie ewentualnego odszkodowania od Skarbu Państwa za wadliwe orzeczenie sądowe. Konsekwencją opisanego charakteru i celu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia są jej wymagania wskazane w art. 4245 § 1 k.p.c., a wśród nich wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Choć zatem badana skarga zawiera tzw. „wnioski skargi”, to mimo, że mówią one o żądaniu stwierdzenia niezgodności wyroku z prawem, to dalej występuje żądanie uchylenia kwestionowanego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi niższej instancji.

W ten sposób jest to w istocie wniosek, jaki można zawrzeć w skardze kasacyjnej, lecz nie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie jest bowiem możliwe, nawet przy hipotetycznym przyznaniu racji skarżącemu, wydanie orzeczenia zgodnego z jego wnioskiem, zatem z punktu widzenia art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c. należy przyjąć, że skarga nie zawiera niezbędnego wniosku o stwierdzenie 3 niezgodności orzeczenia z prawem, a jedynie pozór takiego wniosku. W takim stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.