I CNP 17/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 17/09 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie skargi R.J. Prezesa Zarządu Spółki z o.o. w upadłości (reprezentanta upadłego) o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt [...], wydanego w postępowaniu upadłościowym Spółki z o.o. w przedmiocie zażalenia reprezentanta upadłego z dnia 26 września 2005 r. na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 9 września 2005 r., przy udziale Syndyka masy upadłości Spółki z o.o. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2009 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych (tzw. przymus adwokacko-radcowski). Tymczasem skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w W., opisanego bliżej w części 2 wstępnej postanowienia, złożył Prezes Zarządu skarżącej spółki, a zatem osoba nie mająca w tym zakresie zdolności postulacyjnej. Wobec takiego stanu rzeczy, skarga ta jako wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. podlegała odrzuceniu i Sąd Rejonowy nie powinien w ogóle nadawać jej biegu procesowego (art. 4246 § 3 k.p.c.).

Skoro jednak została ona przedstawiona Sądowi Najwyższemu, to należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 3 w zw. z art. 42412 k.p.c.).