V CZ 92/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 92/08 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Zbigniew Kwaśniewski SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie ze skargi M.G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt [...] w sprawie z wniosku M.G. przy uczestnictwie W.G. o podział majątku dorobkowego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2009 r., zażalenia M.G. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 30 maja 2006 r.

Sąd Okręgowy w K. uwzględnił częściowo apelację wnioskodawczyni M.G., korygując postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 7 lutego 2006 r. wydane w sprawie o podział majątku wspólnego. Postanowieniem z dnia 20 marca 2007 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania. W dniu 25 sierpnia 2006 r. M.G. złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 30 maja 2006 r., powołując się na podstawę restytucyjną (art. 403 § 2 k.p.c.), twierdziła bowiem, że po zakończeniu postępowania w II instancji ujawniły się dowody, z których nie mogła dotychczas skorzystać.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił skargę, ponieważ - w ocenie Sądu – nie została spełniona przesłanka wznowienia. Powołane przez skarżącą „nowe dowody” mogły być, bowiem, ujawnione i wykorzystane w wieloletnim postępowaniu o podział majątku wspólnego; dotyczyły one okoliczności znanych, będących przedmiotem postępowania. Wnioskodawczyni, korzystająca w sprawie o podział majątku wspólnego z profesjonalnego zastępstwa prawnego, nie może się w szczególności powoływać na przyczyny subiektywne, np. na swój stan emocjonalny.

Wnioskodawczyni w zażaleniu domagała się uchylenia postanowienia z dnia 21 listopada 2006 r. zarzucając:

1) naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. przez oddalenie skargi o wznowienie;

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż skarżąca miała obiektywną możliwość przedstawienia dowodów powołanych w skardze;

3) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez nierozważenie całokształtu okoliczności przytoczonych w skardze. 3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. Wznowienie postępowania z przyczyn restytucyjnych (art. 403 § 2 k.p.c.) może nastąpić tylko przy wykazaniu, że istotnych okoliczności i środków dowodowych strona nie mogła dotychczas wykorzystać. Sąd Okręgowy trafnie zauważył, iż skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek restytucyjnych. Wynika to bądź z jej twierdzeń, bądź z niewiarygodności sugestii o niemożności powołania się na pewne środki dowodowe w długotrwałej sprawie o podział dorobku, w której badany był w sposób wszechstronny przedmiot podziału, gdy z natury rzeczy małżonkowie mają szeroką wiedzę o ich sferze majątkowej. Niemożność powołania się na nowe dowody musi być obiektywna i wykazana w sposób racjonalny. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, że skarżąca nie zadośćuczyniła temu wymaganiu. W konsekwencji należało oddalić zażalenie (art. 39815 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).