V CNP 13/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 13/08 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi M. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt I ACz (…) [WSC (…)] w sprawie ze skargi M. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 września 2003 r., sygn. akt I C (…) w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w W. przeciwko M. M. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2008 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Prawomocnym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt I A Cz (…), Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie M. M. na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 lutego 2007 r. w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Na postanowienie Sądu Apelacyjnego M. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub 2 uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji. Skarżący we wniesionej skardze kwestionuje postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania.

Istotne jednak w niniejszej sprawie jest to, że przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być wyłącznie orzeczenie, przez którego wydanie stronie została wyrządzona szkoda (art. 4241 § 1 i art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Zaskarżone postanowienie o oddaleniu zażalenia na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania wywołuje tylko stan potwierdzający, że wzruszenie orzeczenia merytorycznego nie było możliwe w drodze przysługujących stronie środków prawnych. W niniejszej skardze skarżący nie wykazał, że przez wydanie kwestionowanego orzeczenia została mu wyrządzona szkoda.

Stwierdził, że zaskarżonym orzeczeniem skarżącemu została wyrządzona szkoda w postaci prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko osobie nie będącej dłużnikiem na kwotę 31.567,90 zł. Taką bowiem kwotę zasądził Sąd Okręgowy w W. wyrokiem zaocznym z dnia 12 września 2003 r. od M. M. na rzecz Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Skarżącemu chodzi zatem o szkodę wyrządzoną przez wydanie wyroku zaocznego z dnia 12 września 2003 r., a tego orzeczenia skarżący nie zaskarżył skargą z art. 4241 i nast. k.p.c. Należy jednak wskazać, że gdyby nawet to zrobił, jego skarga zostałaby odrzucona, gdyż zgodnie ze stanowiskiem zajętym przez Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05, mającej moc zasady prawnej, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne z dniem 1 września 2004 r. i później, a wyrok zaoczny w sprawie I C (…) uprawomocnił się przed tą datą.

Oddalenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania miało tylko ten skutek, że potwierdzona została niemożność zmiany lub uchylenia wyroku zaocznego z dnia 12 września 2003 r. w drodze środków prawnych (art. 4241 § 1 in fine k.p.c.). Nie zaktualizowały się natomiast przesłanki dopuszczające zakwestionowanie postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 30 kwietnia 2007 r. skargą przewidzianą w art. 4241 k.p.c. Mając na względzie wskazane przyczyny, należało orzec, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).