III CZ 19/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 19/08 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca) w sprawie ze skargi H. F. i J. F. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt I Ns (…) oraz prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w N. z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt III Ca (…) w sprawie z wniosku H. F. przy uczestnictwie J. P. , S. P., M. P. i M. K. o zasiedzenie nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2008 r., zażalenia skarżącej H.

F. na postanowienie Sądu Okręgowego w N. z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt III Ca (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 13 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w N. odrzucił skargę o wznowienie postępowania, z którą wystąpili H. F. i J. F. Skarga dotyczyła prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 10 lutego 2005 r. zapadłego w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia. Jako podstawę swojego orzeczenia Sąd wskazał brak ustawowych podstaw wznowienia. Nienależyte działanie fachowego pełnomocnika nie jest równoważne nienależytej reprezentacji, a także w skardze nie 2 skazano okoliczności ani środków dowodowych ujawnionych już po zakończeniu postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie H. F. podniosła, że Sąd rozpoznający sprawę o stwierdzenie zasiedzenia naruszył art. 199 w związku z art. 60 k.c. przyjmując jako dowód nieważną umowę „bezczynszowego użytkowania”. Umowa ta została bowiem podpisana przez osobę, której nie przysługiwały żadne prawa do przedmiotu umowy. Okoliczność ta jest nową i mogła mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne. Sąd Okręgowy trafnie położył nacisk na to, że zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. wykrycie nowych faktów i dowodów musi być „późniejsze" i strona nie miała możliwości powołania się na nie włoku postępowania. Wskazanie przez skarżącą na nieważność umowy „bezczynszowego użytkowania", której oceny dokonywał Sąd rozpoznający sprawę, z całą pewnością nie stanowi „nowości" w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Jest to okoliczność, którą skarżąca mogła podnieść w toku postępowania o stwierdzenie zasiedzenia. Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 3941 w związku z art. 385 k.p.c.).