IV CNP 5/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 5/08 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt VIII Ca (…), w sprawie z powództwa S. G. przeciwko Ł. G. i L. G. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 lutego 2008 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Pozwani Ł. G. i L. G. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 14 grudnia 2005 r., powołując jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego – art. 415 i 361 k.c. Sąd Najwyższy stwierdził, że skarga ta nie czyni zadość istotnym wymaganiom, przewidzianym w art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie już wyjaśniano, że każde z wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny i musi być spełnione samodzielnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05 i z dnia 5 lipca 2006r., IV CNP 25/06).

W przepisie tym wyraźnie wyodrębniono dwa różne wymagania, spełniające różne funkcje – przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie (pkt 2) oraz wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne (pkt 3). Przy takiej konstrukcji 2 przepisu jest niewątpliwe, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów, przedstawiony odrębnie. Wady powołane w ramach podstaw skargi nie zawsze powodują niezgodność orzeczenia z prawem, a przepisy wskazane w podstawach jako naruszone nie muszą być tożsame z przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

W skardze pozwanych nie został wskazany przepis prawa, z którym – ich zdaniem – jest niezgodne prawomocne orzeczenie, co oznacza, że skarga nie spełnia jednego z istotnych wymagań (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.) i z tej już przyczyny podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.). Nie zostało także spełnione wymaganie uprawdopodobnienia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący przedstawi prawnie uargumentowany wywód, przekonujący, że szkoda już nastąpiła, określający jej wysokość i postać oraz związek przyczynowy z wydaniem zaskarżonego orzeczenia a także powoła dowody lub inne środki, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/08, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 41, z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06 i z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223).

Konfrontacja tych wymagań z treścią skargi nie pozwala na uznanie, by w skardze została uprawdopodobniona szkoda w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Ten brak również uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.