IV CNP 50/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 50/07 POSTANOWIENIE Dnia 19 czerwca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 października 2006 r., z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "E." w B. przeciwko Z. Z. o nakazanie rozbiórki, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 czerwca 2007 r., I. odrzuca skargę; II. zasądza od Z. Z. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "E." kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania ze skargi. Uzasadnienie 2 Pozwany Z. Z. wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 października 2006 r., którym oddalona została jego apelacja wniesiona od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 czerwca 2006 r. uwzględniającego powództwo Spółdzielni Mieszkaniowej „E." o nakazanie rozbiórki. W odpowiedzi na skargę strona powodowa domagała się jej odrzucenia oraz zasądzenia od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 300 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też zażaleniowym. Wniesienie skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., l CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77 oraz postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, nie publ.).

Z tego względu skargę pozwanego wniesioną przez niego osobiście należało uznać za niedopuszczalną z „innych przyczyn" w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c. i odrzucić bez wezwania na podstawie art. 130 § 1 k.p.c. do naprawienia tego uchybienia. Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego nie stanowi braku formalnego, a zatem wada ta nie podlega usunięciu w trybie przewidzianym w ostatnio wskazanym przepisie (por. powołane postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r., a także nie publ. postanowienia SN z dnia 23 maja 2001 r., V CZ 52/01, z dnia 29 kwietnia 2003 r., V CZ 41/03 oraz z dnia 23 lipca 2003 r., II CZ 63/03).

Mając powyższe na względzie, za bezprzedmiotową należało uznać ocenę skargi pozwanego pod kątem spełnienia pozostałych przesłanek, od których zależy 3 jej dopuszczalność, gdyż wynik tej oceny pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. kg