II CSK 184/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 184/07 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa M. W. przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w Warszawie o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 października 2006 r., odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 Uzasadnienie Wniesiona przez pełnomocnika powódki skarga kasacyjna dotknięta jest istotnym brakiem konstrukcyjnym, polegającym na niewłaściwym określeniu granic zaskarżenia (art. 3944 pkt 1 k.p.c.).

Autorka skargi kasacyjnej zaskarżyła wyrok Sadu Apelacyjnego „w zakresie rozstrzygnięcia w pkt I.1 tj. w zakresie wysokości kwoty zasądzonego roszczenia z tytułu zadośćuczynienia”. Zakresem zaskarżenia objęta zatem została zasądzona na rzecz powódki kwota 150 000 zł z odsetkami, a więc ta część wyroku, która jest dla skarżącej korzystna. Powódka, jeśli uważa, że zasądzone na jej rzecz zadośćuczynienie jest za niskie powinna zaskarżyć wyrok w części, w której Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu I instancji i oddalił powództwo, a więc w pkt I - 3 i w pkt II oraz pkt IV.

Już z tych względów skarga kasacyjna, jako niespełniająca wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, stanowiący także element konstrukcyjny tego środka prawnego, oparty został na przesłance oczywistości skargi kasacyjnej (art. 3984 § 1 pkt 3 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). W celu spełnienia tej przesłanki nie wystarczy – jak to uczyniła autorka skargi – zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że jest ona oczywiście uzasadniona, lecz należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżony wyrok wydany został z oczywistym naruszeniem prawa.

Skarżąca poza uzasadnieniem podstaw kasacyjnych, na których oparła skargę, tej wymaganej oczywistości nie uzasadniła. Skarga nie spełnia więc także wymagania, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.). k.g