II CZ 17/07 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedSygn. akt II CZ 17/07 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Antoni Górski (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) SSN Marian Kocon w sprawie z wniosku wierzyciela Banku Polska Kasa Spółdzielczości Spółki Akcyjnej przy uczestnictwie dłużników A. K. i in. , w przedmiocie udzielenia przybicia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2007 r., zażaleń uczestników postępowania R. K. i Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia 24 lipca 2006 r., uchyla zaskarżone postanowienie.
Legislator headnote
AI generatedart. 1261 § 1 k.p.c, art. 397 § 2 k.p.c, art. 373 k.p.c; II CZ 17/07 · Sąd Najwyższy: Środek zaskarżenia podlegał zatem odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie, wniesionym w imieniu uczestnika postępowania, reprezentujący go pełnomocnik procesowy podniósł zarzut obrazy art. 1261 § 1 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c., w uzasadnieniu wywodząc, iż wartość przedmiotu zaskarżenia była podana w skardze kasacyjnej, wobec czego była ona znana Sądowi Okręgowemu. Nadto podniósł okoliczność, że w sprawie dłużnika oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie miało wpływu na właściwość rzeczową Sądu, wysokość opłaty ani na dopuszczalność środka odwoławczego.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II CZ 17/07 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Antoni Górski (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) SSN Marian Kocon w sprawie z wniosku wierzyciela Banku Polska Kasa Spółdzielczości Spółki Akcyjnej przy uczestnictwie dłużników A. K. i in. , w przedmiocie udzielenia przybicia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2007 r., zażaleń uczestników postępowania R. K. i Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia 24 lipca 2006 r., uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 24 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił zażalenia uczestnika postępowania egzekucyjnego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „A.” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz dłużnika R. K. od postanowienia tegoż Sądu z dnia 11 kwietnia 2006 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu podając, iż pełnomocnik dłużnika został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz uiszczenie wpisu. W dniu 6 czerwca 2006 r. wpłynęły wnioski pełnomocnika uczestnika i dłużnika o zwolnienie od kosztów sądowych, jednakże braku formalnego w postaci oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia nie uzupełniono.
Środek zaskarżenia podlegał zatem odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie, wniesionym w imieniu uczestnika postępowania, reprezentujący go pełnomocnik procesowy podniósł zarzut obrazy art. 1261 § 1 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c., w uzasadnieniu wywodząc, iż wartość przedmiotu zaskarżenia była podana w skardze kasacyjnej, wobec czego była ona znana Sądowi Okręgowemu. Nadto podniósł okoliczność, że w sprawie dłużnika oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie miało wpływu na właściwość rzeczową Sądu, wysokość opłaty ani na dopuszczalność środka odwoławczego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nie może być wątpliwości, że w zażaleniu na odrzucenie skargi kasacyjnej (k. 357) pełnomocnik żalącego nie oznaczył wartości przedmiotu zaskarżenia. Trafnie jednak podnosił w zażaleniu, że od oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia nie zależała wysokość opłaty. Wartość przedmiotu zaskarżenia została wskazana uprzednio w skardze kasacyjnej i od tej wartości wyliczona została – zgodnie z art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 z późn. zm.) - piąta część opłaty od zażalenia.
W sytuacji, w której przewodniczący oznaczył wysokość opłaty sądowej od zażalenia, uwzględniając wartość przedmiotu sporu wskazaną w skardze kasacyjnej, wezwał skarżących do uiszczenia tej opłaty, zbędne było jednoczesne wzywanie skarżących do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w zażaleniu. Wartość ta nie mogła być przecież inna niż w skardze kasacyjnej. 3 Mając na względzie przytoczone wyżej motywy, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 i 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. db