I ACz 547/14 · Sąd powszechny

Sygn. akt I ACz 547/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 września 2014 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie I Wydział Cywilny w składzie następującym Przewodniczący: SSA Jan Sokulski Sędziowie: SA Marek Klimczak (spr.) SA Dariusz Mazurek po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa B. B. i małoletniej N. B. przeciwko L. S. C. de S. y (...) S.A. Oddział w Polsce z udziałem interwenienta ubocznego (...) Company SE w R. (Republika Ł.) o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt I C 1788/13 p o s t a n a w i a: o d d a l i ć zażalenie.

UZASADNIENIE

Powódki B. B. i małoletnia N. B. w pozwie skierowanym przeciwko L. S. C. de S. y (...) S.A. Oddział w Polsce wniosły o zasądzenie na ich rzecz zadośćuczynienia z krzywdę po śmierci ich matki i babci E. P. w następstwie wypadku komunikacyjnego, którego sprawca był ubezpieczony u pozwanego. Pozwany w odpowiedzi na pozew w pierwszej kolejności wniósł o jego odrzucenie w stosunku do małoletniej N. B. z uwagi na brak zgody sądu opiekuńczego na wytoczenie powództwa w imieniu małoletniej. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy powyższy wniosek oddalił, uznając że zgoda sądu opiekuńczego na wytoczenie przedmiotowego powództwa nie jest potrzebna, nie jest to bowiem czynność przekraczająca zwykły zarząd, albowiem leży w interesie małoletniej powódki.

Od powyższego postanowienia pozwany wniósł zażalenie, w którym domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Wskazując na naruszenie art. 101 § 3 k.r.o. oraz art. 199 § 2, art. 570 i art. 572 k.p.c. - poprzez ich niezastosowanie twierdził, że wystąpienie w imieniu małoletniej powódki o zapłatę kwoty 30.000 zł (gdzie w przypadku przegrania sprawy będzie musiała zwrócić pozwanemu koszty procesu w kwocie przekraczającej jest obecny majątek) przekracza zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka i wobec braku koniecznej zgody sądu opiekuńczego Sąd Okręgowy powinien zawiesić postępowanie w celu zajęcia stanowiska przez sąd opiekuńczy ewentualnie wezwać przedstawiciela ustawowego powódki do przedłożenia stosownej zgody.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 101 § 3 k.r.o. rodzice nie mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko. Przepis ten służy ochronie interesów majątkowych małoletniego dziecka, do której co do zasady powołani są rodzice wykonujący władzę rodzicielską. Zwiększonej ochrony wymaga majątek dziecka w sytuacji podejmowania co do niego czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu.

Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie zawiera katalogu tego rodzaju czynności. Niewątpliwie uznaje się za nie czynności bezpośrednio rozporządzające lub zobowiązujące do rozporządzenia, a dotyczące zbycia substancji majątku, obciążenia go prawami rzeczowymi ograniczonym lub zmiany jego przeznaczenia (tak: Komentarz do Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006 r., wydanie 3, pod red. K. Piaseckiego, str. 660). Czynność procesowa w postaci wytoczenia powództwa, która co do zasady zmierza do przysporzenia, bądź zachowania przysługującego małoletniemu roszczenia, nie stanowi czynności przekraczającej zwykły zarząd.

Przyjmuje się bowiem, iż podejmowanie czynności zachowawczych, mieści się w jego granicach. W orzecznictwie jako mierniki czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymienia się: ciężar gatunkowy dokonywanej czynności, jej skutki w sferze majątku małoletniego, wartości przedmiotu danej czynności oraz szeroko pojęte dobro dziecka i ochrona jego interesów życiowych (por. m.in. wyrok SN z dnia 16.11.1982 r., I CR 234/82, Lex nr 8486). W świetle tych kryteriów czynność małoletniej powódki polegającą na wytoczeniu powództwa o zadośćuczynienie nie sposób uznać za czynność przekraczającą zwykły zarząd, dla której dokonania wymagana jest zgoda sądu opiekuńczego.

Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie pozwanego, jako nieuzasadnione, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.